Çocukluk dönemi, hz. adem’in yaratılıp cennete koyulması manası ile eşdeğerdir. yani aslında çocuk, proto bir cennet hayatı yaşar.
o yüzden çocuğun yediğinden içtiğinden ve hayattan aldığı zevk, yetişkinlerinki ile asla kıyaslanamayacak kadar yüksektir. onlar her şeyden saf bir lezzet alırlar. zira onlar iç dünyaları itibariyle cennet ortamına dahildirler.
ne zaman ki çocuk büluğ çağına erişir ve cinsellik aktive olur, işte o anda yasak ağacın meyvesinden tadar ve cennetten kovulur. artık onun için zorlu bir hayat, daha doğrusu cehennem azabı vardır. yediğinden içtiğinden ve hayattan bir çocuk gibi tat alması artık mümkün değildir.
ama yine de(çocuk kadar olmasa da) yemekten, içmekten, gezmekten ve yaşamaktan büyük keyif alanlar oluyor değil mi? işte o ancak gaflet ve sarhoşluk sebebiyledir; kısa sürelidir. az zaman sonra o kimse hastalıklara, belalara duçar oldukça gafletten bir ölçüde ayılacak ve dünyanın zakkum(zıkkım) gibi acı tadını alacak, yediklerinin ancak ateş olduğunu hissedecektir.
çocukluğun proto cennetinden düştükten sonra bir yetişkinin tekrar cennete yükselmesi hiç de kolay iş değildir. bunu başaran artık çocukluk cennetinin çok daha ötesinde gerçek cennete kavuşur. zira o cennete ulaşabilmek için tüm antitezlerden, tüm karşıt kutuplardan geçmek zorunda kalmıştır. bu yüzden cennet nimetlerinin tadına tam manasıyla varır. o çektiği acılar, nimetlere ulaştığında nimetlerin tadını daha çok almasına sebep olur; çok fakirlik çeken birinin sonradan zengin olunca, zenginliğin değerini iyi bilmesi misalinde olduğu gibi…
peki yetişkinlik döneminde cennete ulaşmayı başaramayanların hali nice olur?
çocukluk nostaljileri ile(bazen de ütopyalar ile) oyalanır ve avunur dururlar. çocukluktan hiç çıkamazlar. hep ham kalırlar.