Kim kimi affediyor?
kim kimi niçin affetmiyor?
gerçekte kendin ettin kendin buldun.
içindeki cehennemi kendi ellerinle tutuşturdun.
konuyu “mehmet doğramacı” kendi ilmince işlemiş:
1- kader ve mutlak ırade önünde kaçınılmazlık: kim, her ne yasarsa yasasin, takdirin açiga çikisiydi hepsi. mutlak irade önünde saman çöpü dahi degildik. o halde, ilk bilgiyle bir miktar ferahliyor azabim. bu benim kaderimdi ve mutlaka yasanacagi için yasiyordum. bundan baska olmasi da düsünülemezdi.
yasanmis bir olayi degerlendirirken böyle bakmamiz sart. yasanacaklarda belki fikir jimnastigi yapar, tefekkür ederiz ama, yasanmissa, niye-neden sorularini sormadan önce; kader ve mutlak iradeye teslim oldugumuzu hiç unutmayalim. bunu fark etmek, biraz nefes aldirdi bana. demek, aci dedigim sahne kaderimdi
2- benden bana: allah tasarrufu beyinlerden açiga çikarmis. her beyin, kendi evrenini olustururmus fitratimizin açiga çikisi için. hepimiz, etraf ve çevre dediklerimizi, sevgi ve ilgilerimizle çeker, nefret ve kirikliklarimizla iter ya da gerermisiz. ehli, ne güzel okumus sünnetullahi: yasam; senden açıga çıkanların süreklı bıçımde sana dönüsünden ıbarettır!
baskasindan, dememis ehli, senden açiga çikanlarin sana dönüsü demis!!.. farkinda misiniz, çogu kez bu ana noktayi kaçirdigimiz için azap çekeriz. baskalarini, ötekileri suçlar da topu taca atariz!.. biz hiçbir sey yapmamisizdir. hep baskalari bize yanlis yapmis, bizi anlamamis, yanlis anlamis, hatta haset etmislerdir öyle mi?… fosssss!. bu ana ilke ile hepsi birden çöktü
meger baskalari yokmus! kendi kader programimi kendimden kendime yasar da kendi çevremi kendi fıtratımla olustururmusum!.. ( sen beni biraz allaha kafa tutar, ileri gider bulmussan, dur, rahat ol sözümü düzelteyim, biz olusturmayiz, allah olusturur da derim. hatirin kalmasin!.. ama allah adiyla isaret edileni tanri sayip topu taca degil de bu defa tanriya atarsan, bil ki bitmez azabin!!! bunu iyi düsün olur mu, topu tanriya da atma!)
isyerimde bana azap edenler, deyip yaniyordum öyle mi?.. yazik bana. meger onlarin hepsi benmisim!… bana kimse bir sey yapmamis, ben kendi kendime ediyormusum.
benim programimda olmayan benim önüme gelmeyecegine göre, onlar dediklerim de benmisim bunu anlamakla biraz daha rahatladim ama azabim tam bitmedi.
3- ellerınızle yaptıklarınızın sonuçlarını yasarsınız. allah kımseye zulmetmez. ınsanlar kendı kendılerıne zulmederler. bu mealde ayetleri biliyorsun. kendi kendimize ediyormusuz bizler meger.
– ıyi ama ben kimseye bir sey yapmadim ki!…
iç sesim devreye giriyor ve acele etme, dur düsün hele diyor düsünüyorum. yaptim mi yoksa?.. farkinda olmadan kullardan aahh almis olabilir miyim?.. yok caniiimmm, karincayi incitmekten bile kaçindim, kimi incitmis olabilirim ki?…
gerilere, on bes yirmi yil öncesine gidiyorum. giderken yasadigim bu aci sahneyi de götürüyorum yanimda. çünkü yaptiklarimiz; benzer sahnelerle gelir önümüze
simdi bana azap ediliyor, dedigim sekilde ben baskalarina azap ettim mi acaba?.. dur bakayim
bizim is yeri. 27 yasinda genç bir idareciyim. yanimda orta yasli, tecrübeli yardimcilar ıdareciler kendilerinden yasli ve tecrübeli kimseleri yanlarinda hiç sevmezler. ben de öyle miydim?.. yok beeee hep sohbet eder, çay içerdik onlarla
iç sesim, dürüst ol diyor çay içerdim ama içimden onlara hep ne yaslı kurttur bunlar, açık verırsem çig çig yerler benı derdim evet evet diyordum bunu onun için de hiç yüz vermez, onlarla istisare etmez, bana yakin buldugum daha genç ve az tecrübeli birileriyle isleri yürütürdüm demek ellerimle yaptigimin sonucu bu sahne 15 sene sonra gelse de.
simdi ben orta yasliyim ve genç bir amir benimle degil de, daha genç, kendine yakin, toy biriyle isleri yürütüyor bakar misin, allahin adaletine!..
egom yerlerde sürünüyor. ne suçlayacak insan kaldiiiiiiiiii, ne öteye atacak bahane demek ben ettigimi buluyorum, haaa!… yikildim simdi ıçim gene çok aciyor
oysa ne iyiliklerim oldu herkese bunu allah görmeyiverse, siliverse olmaz miydi?.. hem zulmedenlerin hepsi bedel ödüyor mu ki, bak sokaklara, zalimler kol geziyor niye bana bu?.. (kendine gel diyor iç sesim, gene disari çiktin, içeri gir, sende kal, sana ne disaridannnnn sana neeeeee!!!)
4- cehennem rahmettır: zalimler için yasasin cehennem demis bir zat. ilk gençlik yillarimda üniversite önü mitinglerde haykirirdik bu cümleyi. simdi daha farkli düsünüyorum.
15 sene önce yaptiklarim bugün çikiyor öyle mi?.. ya ahirete kalsaydi?.. iyi ki simdi çikiyor. cehennemin rahmet olusu buymus demek. yanmam rahmetmis zalimler için yasasin cehennem, diyorum ben de üniversite önünde ötekılere haykirir gibi degil, kendi zulümlerim için, kendime diyorum
5- ve yüzlesme!… yüzlesiyorum kendimle programimi yasamisim benden bana isliyormus benim programim. ellerimle yaptiklarimin bedelini ödüyormusum. ve iyi ki ödüyormusum, rahmetmis cehennem.
çok rahatladim simdi. yüzlestim kendimle fark etmedigim bir urumu, bilmedigim bir habis kitleyi fark etmis gibi rahatladim. sistem ameliyat ediyor beni bu aci sahne ile
ve o habis ur çikip gidiyor içimden! zulmediyor dediklerime kizamiyorum. kimseye kizacak halim kalmadi hem niye kizayim ki?. bana zulmedenler dediklerim megerse benlıkten arınma amelıyatımın gönüllü operatörlerı imis!… sükran borçluyum onlara
6- ve ıstıgfar ve beraat!! kaderim dedim teslim oldum benden bana isleyisi gördüm ellerimle yaptiklarimin neticesini fark ettim ve seriul hisabla, zul intikamla yüzlestim ve simdi, evet simdi istigfar etmeliyim arinmaliyim bu yükten ne acisi, ne hüznü, ne pismanligi kalmamali!…
allah affetsin derler eskiler son dönem düsünürlerden birine sormustum, ötede degilse allah, onun affi ne demek?.. ben nasil anlarim affedildigimi ya da edilmedigimi?..
söyle cevap vermisti: sünnetullahı okuyarak ne yasadıgını çözmüs ve de kendınle yüzlesmıssen, bır adım öteye geçmelı, kendını affetmelısın artık
– ıyi de kendimi affetmeye tamam da ya allahin affi?…
egona prım vermeden bu asamaları geçerek kendınle yüzlesmıssen, o olayı olması gereken oldu der geçersın, ıste bu senın kendını affetmendır!….
– ya ben allahin affini soruyorum
– hasbunallaaaahhh!… senın kendını affın; allahın affından gayrı mı kı?…!!!!