Eğer kalbim olmasa ve mr spock gibi sadece akılla hüküm vermeye kalksaydım ben de bir agnostik olurdum. kainatın büyüklüğü ve devasalığı göz önüne alındığında insanoğlunun nohut kadar beyni ve böcek kadar bile olmayan duyularına dayanarak ahkam kesmesi en hafif tabirle, komik…
şu içinde yaşadığımız galakside 400 milyar yıldız var. güneş, bu yıldızlardan orta büyüklükte bir tanesi. samanyolu galaksisinin dışında daha milyarlarca galaksi var. biz hasisliğimiz ve dar görüşlülüğümüz yüzünden kumda oynayan çocuklar gibi olduğumuz halde kendimizi bir şey zannediyoruz.
ateist büyük bir cüretkardır. ona söylenecek tek söz, “nereden biliyorsun?” olmalıdır. vereceği cevabı ise dinlemeye bile gerek yok. konuşsun dursun…
inançlı kimse eğer kendi aklıyla tanımladığı kavramlar bütününe inanıyorsa ona da, “putun hayırlı olsun” denilmelidir. zira insan ister eliyle taştan, ister aklıyla hayalden yontmuş olsun bir şey değişmez, put puttur…
bu yüzden “iman gaybadır” denmiştir. biz hiçbir şekilde bilemediğimiz için bilenlere yani peygamber ve evliyaya uyuyoruz. onlar Allah’ı bilen kimselerdir. ancak bu bilme kesinlikle akli değildir, kalbîdir…
onlara uydukça ve ayak izlerini takip ettikçe bizim de kalbimiz aydınlanmaya başlar. yokse bu iş mektep medreseyle, mürekkep yalamakla, doçent profesör olmakla alakalı değildir.