-Batı eserde, doğu müessirde derinleşmiştir(eser=madde, müessir=maddeyi yaratan)
-batı yerden göğe çıkmaya , doğu gökten yere inmeye çalışır.
-ideal noktada batı maddeleşmiş ruhu, doğu ise ruhlaşmış maddeyi temsil eder. sefil ve sefih noktada ise ikisi de kendi bölgesine hapsolup diğerinin getirilerinden mahrum kalır. işte bu menfi temayül sebebiyle batı, irfanın karanlık yüzünü temsil ederken bir nevi deccaliyet vasıfları gösterir. doğu ise cezasını madde üzerindeki tasarruf kudretini kaybetmekle çeker.