Hiç kimsenin gerçekten inanmadığı realite. ölümün soğuk nefesini ensesinde hissetmediği müddetce de inanmamaya devam edecektir. bizzat yaşadığım için bunu çok iyi biliyorum. bir gece yarısı saat 2:00 gibi yataktan aniden fırlamıştım. bütün benliğimi ölüm hissi kaplamış olarak. ölüyordum… iliklerime kadar korku hissettim. öylesine bir dehşet tarif edilemez. beş dakika içinde normale döndüm ve kendime bir çay yaptım. ama hasta yatağındakiler ölümü hissedince benim gibi beş dakika sonra normale dönemiyorlar tabii ki, basbayağı ölüyorlar. onların neler hissettiklerini çok iyi anladım.
sonrasında yaşadığım hayat bana büyük bir lütuf olarak göründü ve kendime söz verdim. yaşadığım her dakikayı değerlendirmeli ve asla boşa harcamamalı idim. islamı daha iyi öğrenmeli ve sindirmeliyim diye düşündüm. ama bir kaç gün sonra hepsi uçtu. bildiğiniz gafil insan modu avdet etti. tuhaf yaratık şu insan…