Biz ve diğerleri algısına sahip olanlar kesinkes söyleyebilirim ki, islamın özünden fersah fersah öteye düşmüşlerdir.
türkiye’deki cemaat, tarikat, cemiyet, dernek vs.’lerin tümü bu sistemde çalışırlar. temel amaçları üyelerine çevre, dayanışma, kimlik ve aidiyet sunmaktır. oluşturdukları güç birliği ile kaynak paylaşım savaşına girerler ve pastadan olabildiğince büyük parça koparmaya çalışırlar.
aidiyetini kazandıkları kişileri üst mevkilere, etkili pozisyonlara yerleştirirler ve onlar aracılığı ile nüfuzlarını daha da artırırlar. yayıldıkça güçleri artar ve güçleri arttıkça da toplumdan daha çok insan devşirirler.
hepsinin kendine göre kamuflajları vardır elbet. hiç kimse açık açık, “biz kaynaklardan daha fazla pay almak istiyoruz; para ve güç istiyoruz” demez. dini, tasavvufi, ilmi, insancıl bir takım gerekçeler kurgularlar kendilerince. kendileri müslümandır, diğerleri ise zındıktır. üst makamları bu zındıklara mı bıraksınlar? elbette müspet(!) insanlar gelmelidir o makamlara.
dinle imanla ilgileri olmayanların da durumları farklı değildir. onlar da aynı işi, “meydanı dincilere bırakmama” adına yaparlar veya yapmak isterler; yoktur birbirlerinden farkları. bizim toplum olarak gerçeğimiz işte budur. başka toplumlar sanki farklı mı diyeceksiniz; elbette ki onlar da farklı değil. ancak bilhassa batı’da sistem daha oturmuş ve bizim kadar adaletsiz, zalim, hukuksuz ve iki yüzlü değiller. en azından onlar Allah peygamber adına zulümlerini icra etmiyorlar.
peki niye böyle oluyor? çünkü ortada kıt kaynakları paylaşma mücadelesi varsa, saflaşma ve safları sıkı tutma ihtiyacı doğar. bunun için “biz ve onlar” ayrımını yapmak zorundasınız. bu ayrımı yapmak da yetmez, ötekini şeytanlaştırmanız gerekir. başka türlü asıp kesemez, hapse tıkamaz, tasfiye edemezsiniz. bu noktada sakın kurbanlara merhamet falan da göstermeyin; çünkü mücadeleyi kazansaydı o da aynısını rakibine yapacaktı.
(bkz: gizli şirk/#42299250)