Bülbül kuşların padişahıdır çünkü Allah’ı 1001 ismi ile zikreder.
ömer seyfettin’den bir şiir:
***
bülbül’ün ölümü
bir ilkbahar gecesiydi… ay doğdu.
bahçedeki gölgeleri hep koğdu.
karanlıklar sönerken
mâvi, billur ve parlak
bir aydınlık içinden
meleklerden daha ak
genç periler kaçtılar
sanki yerden semâya…
nurdan kanat açtılar
yeni doğan bu aya…
bir ilkbahar gecesiydi… bülbül’ün
son demiydi, hem bülbül’ün, hem gül’ün.
ötmüştü o yüz gece,
ağlamıştı durmadan,
gözyaşları bitince
kalbi durdu vurmadan.
gül her sabah açardı;
âşığına acımaz,
serçe bey’e saçardı
kokusunu yaramaz….
bir ilkbahar gecesiydi… tak dedi
bülbül’cüğün canına aşk hasreti.
başı döndü! ötmekten
kısılmıştı nefesi .
“o vefasız tünekten
“gel, in!” diyen bir sesi
duydu. hemen atladı
sevdiğinin yanına.
gül kendini sakladı,
girdi onun kanına..
bir ilkbahar gecesiydi… bülbül’cük,
rûhu gayet büyük olan bu küçük
âşık yine gül’ünü
görmeyince istedi
ateşinin külünü
dökmek ve bir “ebedî
hicran” denen ölüme
kavuşarak kurtulmak…
“dünyâ kalsın gül’üme!”
dedi, sükûn bularak.
bir ilkbahar gecesiydi. .. ararken
gördü bülbül, gül yerinde bir diken.
gitti kondu üstüne,
yüreğini sapladı;
battı diken ödüne.
sıcak kanı kapladı
yapraklara saklanmış
hain gül’ü ansızın;
benzetti çok utanmış
yanağına bir kızın….
bir ilkbahar gecesiydi… gül soldu.
onu tâlih denen bir sert el yoldu.
sabahleyin yerdeki
yaprak yaprak na’şına
konan çapkın ve zekî
serçe uçtu başına,
ölen sâdık bülbül’ün
sevmek onca bir sırdı;
âşıkına bu gül’ün
baktı, baktı, şaşırdı!
(yeni mecmua, 26 temmuz 1917)