Ey nefsim!
derdin nedir senin?
bak, şu koca kainatı görüyor musun?
hepsi allah’ın mülkü…
sen de, diğer insanlar da, tüm diğer canlılar da o mülke dahilsiniz.
kullar allah’ın kulu, mülk de allah’ın mülkü…
peki sen kimsin?
niçin fuzuli olarak karışır ve karıştırırsın?
yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya…
sana dost tavsiyesi:
arındır kendini tüm davalardan, huzurda boynunu bük…o baş kalkmayacak yukarı…hep boynu bükük kalacaksın huzurda…sen yapma…o dilemişse seni araç olarak kullanıp yapar zaten…kaderin hükmü mutlaka yerine gelecektir…
– madem bana hiçbir ücret vermek istemiyorsun, ben de çalışmıyorum… ücret almadan çalışana enayi derler.
+ ey nefsim öyle yapma. kendini de beni de helak edeceksin. cehennemin dibini boylarız bu gidişle. sen çalış…sadece elinden geleni yap, küçük büyük, az çok fark etmez; ötesine karışma….kulluk vazifeni yap…ücret isteme… bir şey bekleme…rütbe isteme…
not: nefsim ikna oldu mu olmadı mı bilmiyorum. sessiz sessiz duruyor şimdilik… bakalım… hazmetmeye çalışıyordur belki.