Çocukluğumda, mahallemizin yakınlarında bir elma bahçesi vardı. oldukça büyük bir bahçe idi. sahiplerini pek gören eden yoktu. bahçenin ortasındaki ev de bahçe de bakımsız ve terk edilmiş durumdaydı.
tüm mahallenin çocukları olarak, bilhassa yaz aylarında, bu bahçede top oynar veya çeşitli şekillerde günümüzü geçirirdik. bu arada elmaları da yağmalardık tahmin edeceğiniz üzere. şu an hatırlayabildiğim kadarıyla zaten bahçe ile ilgilenen yoktu. biz yemesek zaten kurda kuşa yem olacak veya çürüyüp gidecekti.
bir seferinde yaşlı iki büklüm bir kadın bizim mahalleye zor bela yürüyerek çıkageldi ve bağırıp çağırmaya başladı, ” çocuklarınıza sahip çıkmıyorsunuz, hep elmalarımı çalıyorlar vs..” diye…
tabi o zaman bir çocuk olarak umrumda olmamıştı ama şimdi düşününce şaşırıyorum: bre kocakarı! bu yaşa gelmişsin elmayla falan ne işin olur senin? bağırıp çağıracağına, tam tersine “afiyet olsun, helali hoş olsun evlatlarım” deseydin ya. bu ne hırs, bu ne çirkin ahlak?
eğer o yaşlı kadın, elmaları çocuklara gönül hoşluğu ile helal etse ve ikram saysaydı, elmaların hepsini kabrinde nurdan elmalar olarak tekrar bulacaktı. üstelik hiç bitmeyen, tükenmeyen ebediyen yenebilen elmalar olarak. o yaşına rağmen ölmemiş hırsı ve kötü ahlakı buna mani oldu. üstelik biz şimdi onu rahmetle anacaktık, ondan da mahrum oldu. kötü ahlakın ne kadar acı sonuçları oluyor görüyorsunuz.