Dış dünyada yaptığımız, gördüğümüz, karşı karşıya kaldığımız her şey, gerçekte iç alemimizin bir açılımı, yansıması ve projeksiyonudur.
dolayısıyla hayat tarzı dediğimiz olgu, ruhun ve ondan doğan dünya görüşünün billurlaşması, materyalize olması ve pıhtılaşmasından ibarettir.
batılılar neden eve bile ayakkabı ile girerken, müslümanlar bunu bir türlü içine sindiremez?
‘ben, şüphesiz senin rabbinim. ayakkabılarını çıkar. sen kutsal vadi olan tuva’dasın”(taha 12)
ne demek şimdi bu? eve ayakkabı ile girmemek ile bu ayetin ne alakası var?
ayakkabı, bot, postal yeryüzünde gezinmek içindir. sürekli aşağıların en aşağısı, yani kainatın en kesif boyutu olan madde alemine temas eder. dolayısıyla şu veya bu derece kirlidir.
mana boyutuna nispetle aklımız da aynen ayakkabı gibidir çünkü ancak akıl marifetiyle dünya işlerimizin üstesinden gelebiliyoruz. dolayısıyla sürekli dünya işleri ile ilgilenmekten akla bir kirlilik arız olur ki, artık onunla mahrem yerlere girmek(yüksek manevi mertebelerde gezinmek) uygunsuz olacak hatta son derece kaba bir fiil olarak değerlendirilecektir.