Halkın çoğunluğunu avam denen kitle oluşturur.
avamın dinin hakikatinden bir hissesi yoktur. bu nedenle avama dinin sureti ilka edilir. o da klişe kurallar bütününden ibarettir. dünyanın düzeni bu kurallara uymaya bağlıdır. eğer avamı klasik dinlerin kuralları çerçevesinde eğitmezseniz, o zaman yapay bir din üretip onun kurallarına göre biçimlendirmek zorunda kalırsınız. zira dünyanın yürümesi için bu elzemdir. kuralsız ve değersiz insan düşünülemez. günümüzün baskın dini “bilimperestliktir”.
kısacası dinsiz yani belirli kuralları ve değer yargılarını kabul etmemiş insan düşünülemez. öyle veya böyle bir din(dünya görüşü) kesinlikle hükmünü yürütecektir. pratikte hiçbir şey değişmeyecektir. “din afyondur. dolayısıyla fakirler ahiretin olmadığını anlasalar ayaklanırlardı” gibi bir düşünce veya ima bütünüyle safsatadır. kuzey kore’nin fakirleri ayaklansın da görelim…
diğer yandan dinin suretini küçümsemeyelim. mevlana ne diyor? “ben şems’in yalanına bile cübbemi veririm, kendisine ise canımı”. yani bırakın hakikatini, dinin sureti bile büyük iş görür.
kuran’da insanlar üç gruba ayrılmıştır:
1. sol ehli: bunlar şeklen de olsa iman sahibi olmadıkları için nur boyutuna geçiş yapamayan ve nar(enerji, ateş) boyutunda kalanlardır. (gerek insanın gerekse de evrenin enerji boyutu evrensel lisanda “sol” kavramı ile ifade edilir. nur boyutu ise “sağ” kavramı ile karşılanır. sol maddeyi, düşük evren katlarını, süfliyatı, negatif kutbu temsil ederken; sağ nuraniyeti, yüksek evren katlarını, ulviyeti ve pozitif kutbu temsil eder. mesela “deccalın sağ gözü kördür” denilir, yani deccal nurani boyutu görmek için gereken nur gözünden mahrumdur).
2. sağ ehli: bu tayfa klişe kurallar çerçevesinde bile olsa, imana gelmiş olanlardır. o şeklen iman nur boyutuna geçiş için inisiasyon sağlamıştır. bu nedenle bunlar cennetlik olmuşlardır.
3. mukarrebler: bunlar dini hakikatiyle yaşayan ve allah’a yakınlaşmış kullardır. bunlar cennet içinde cennet olan allah’ı görme mertebesine ermiş olanlardır ve pek büyük bir ahlaka sahiptirler.
her ne kadar toplumsal planda ve görünürde pek fark olmasa da kişisel planda ahiret ve tanrı inancı olmayanlar için hayat zordur. zira ölüp hiç olacağını düşünmek insanda herhangi bir anlam bırakmaz. sen, eşin, dostun, ahbabın, o üzerine titrediğin sevimli çocuğun bir gün gelecek, ölüp yok olacaksınız. iziniz tozunuz bile kalmayacak. buna hangi vicdan dayanabilir. eğer gündelik hayatın verdiği gaflet ve ekstra gaflet araçları(alkol ve sair müsekkeratlar) olmasaydı, insan bu düşünceye tahammül edemez ve çıldırırdı.
işin özü din, insan için olmazsa olmazdır. günümüzde tek sıkıntı dinin suretinin, yani hakikatin yeryüzüne inerken giydiği elbisenin, eskimiş olmasıdır. bu sebeple din günümüz dünyasında etkisiz kalmış ve marjinalize olmuştur. ehli gelip yenileme işlemini yapınca, elbette hakikat tekrar yeryüzünde hükümferma olacaktır.
fetret döneminde inkar kolay, iman zordur.
ne mutlu iman edenlere…