Din, en öz manada dünya görüşü ve benimsenmiş paradigma demektir.
bir dünya görüşü veya paradigma evrensel düzenin kurallarına yakınsadığı ölçüde islamidir. islam, teslim demektir. teslimden kasıt da evrensel düzen ile senkronize olmaktır.
ibadet denilen uygulamalar hayalimizde uydurduğumuz bir tanrıya yaranma, onun beğenisini kazanma faaliyetleri değildir. bilakis, ibadetler bilincimizi dönüştüren ve bizde şuur sıçramalarını kolaylaştıran pratiklerdir. şuur, zıtları ayıklaya ayıklaya; antitezleri bertaraf ede ede; diyalektik olarak işleyen bir sürecin sonunda evrensel düzene tam uyum haline geçer. bahsedilen uygulamalar olmadan diyalektiği işletmek ve şuurun yükselişini sağlamak mümkün değildir.
bir kimse dünya görüşünün bir gereği ve uzantısı olarak ibadet ediyorsa, az veya çok ama mutlaka belirli sonuçlar alacaktır. ancak farklı bir dünya görüşünün mensubu, takliden ibadet denilen uygulamaları icra ederse herhangi bir sonuç elde etmesi kesinlikle mümkün olmaz.
bu noktada gelecek itirazları tahmin edebiliyorum.
+ “sen nereden biliyorsun? allah mısın sen? belki allah o ibadetleri kabul edecek; ne biliyorsun?”
– kaç defa söylememiz gerekiyor? “tamam kulum kabul ettim. gerçi yaptığın ibadetler bir şeye benzemiyor ama bu seferlik geç. hadi sana rahmet edeyim” diyecek bir tanrı yok. o senin hayalinde uydurduğun bir şey. yaptığın ibadetler senin şuurunda dönüşüme yol açmıyorsa, evrensel düzene eskisinden daha uyumlu olmanı sağlamıyorsa geçersizdir.
bizde dinli de, dinsiz de böyle. bilhassa dinsizler fena halde kafalarındaki karikatürize tanrı ile kavga halindeler. “bir içki içtim diye beni niçin cehenneme atıyorsun; böyle adalet mi olur? bir de âdilim diye geçiniyorsun” vs…vs…halbuki cevap çok basit: her türlü müsekkerat/narkotik, kişinin evrensel düzenle uyum sağlamasını bloke edici ve bilinci tahrip edicidir. bu prensibi çiğneyenler, sözü edilen hedefe ulaşamazlar ve özlerinden ebediyen perdeli veya yabancılaşmış olarak kalırlar. işte bu kişinin başına gelebilecek en büyük azap ve yakıcı ateştir. tek sorumlusu da kişinin kendisidir.
dolayısıyla, amacımız evrensel düzenle senkronize olmak ise, o yola aykırı her işten uzak durmak zorundayız. gerçekte günah veya sevap denilen hükümler de bundan ibarettir. bizi o yolda (sırat-müstakim’de) destekleyici her şey sevap, engelleyici her şey de günahtır.
sonuç: tanrısı ölmeyen kalmasın.