Bu dünyada insanın başına her şey gelebilir.
ancak hakka dönüş yolu son nefese kadar açıktır. evet açıktır ama o yolun önünde şeytan yani şuurumuzun karanlık ve antitez yönü dikilir ve geçit vermez.
o noktada korkunç bir vesvese yağmuruna tutulur kişi. şuurumuzun karanlık yönü devreye girer ve “senden artık bir halt olmaz. sen sapıksın; kirlisin; ar namus haya hiçbir şey kalmadı sende. yedi denizin suyu seni temizlemeye yetmez. sen böyle geldin böyle gidersin artık. yapacak bir şey yok” der.
insanların ezici çoğunluğu şeytanın bu baraj atışını geçemez. geri dönemediği için mecbur ileri gider ve inkar eğilimi başlar. kendini teselli etmek için inkarcı fikirler gözüne çekici görünür. “nasıl olsa hepimiz toprak olup gideceğiz” diye düşünmek iç gerilimine pansuman yapar biraz.
cüzi bir kısım ise dönüş yapmayı öyle böyle başarır ama bu noktada onu bekleyen başka bir problem vardır: fanatikleşme… kişi bir takım şekil şartlarını fanatikçe yerine getirmenin yeterli olduğunu zanneder. önceki halinden ne kadar pişmanlık duyuyorsa keskinliği o kadar artar.
ancak elbette çözüm o değildir. zira tövbe etmenin hakikati başkadır. kişi elbette öncelikle negatiflikleri terk etmelidir. bu zorunludur. lakin bu yeterli gelmez; çünkü tövbe gerçekte o günaha tenezzül etmeyecek şuur seviyesine yükselmekten ibarettir.
mesela ben önceden pc oyunlarından çok zevk alırdım. şimdi açıyorum ama hiç zevk alamıyorum. demek ki, pc oyunlarına tövbe etmişim artık. günahlar da böyledir. ancak bu noktada egonun pek çok hileleri gizlenmiş olabilir. zira pek çok kimsenin günah işlemekten rahatsız olması gururdandır, egodandır. adeta lisan-ı halleriyle “benim gibi ulu bir insan böyle çirkin bir fiili nasıl işler?” demektedirler.
insanların çoğu böyledir. günah işlerken suçlu, günahtan döndüğünde ise kabahatli. sonuçta bütün yollar roma’ya çıkar. bizler dönüp dolaşıp aynı noktaya geliriz.
yüksek şuur tüm hayrın başıdır.
düşük şuur ise tüm şerrin kaynağıdır.
(bkz: estağfirullah/#95989302)