İlber ortaylı öyle buyurdu diye veya erdoğan’ın canı başkanlık istiyor diye bu meselede hemen kestirip atamazsınız.
parlementer sistem esasen monarşilerin zaman içinde evrimiyle ortaya çıkmıştır. kral en sonunda tamamen sembolik bir konuma düşmüş ve bütün güç başbakan ve parlementoya devrolmuştur.
gelenektir, şudur, budur kraliyeti lağvetmek istemeyebilirsin. anlaşılır bir durum. bizde de saltanat devam etseydi zaruri olarak padişah sembolik bir mevkide kalacak ve yürütme başbakan tarafından icra edilecekti. saltanatın olmadığı bir yerde niçin laf ola beri gele bir sembolik cumhurbaşkanı seçersin ki?
gerçi bizde amaç başkaydı. son yıllara kadar iktidar büyük ölçüde tsk’nın elinde olduğundan, onlar sistemi ve anayasayı kendi işlerine gelecek şekilde düzenlemişlerdi.
ne de olsa başıbozuk siyasilerin ne halt edeceği bilinemezdi ve kontrol altında tutulmaları icap ederdi. işte bu sebeple türkiye’de ciddi yetkileri olan ama hiçbir sorumluluğu olmayan cumhurbaşkanı gibi bir garabet ortaya çıkartıldı.
tsk, cumhurbaşkanı, mgk ve yargı üzerindeki denetimi sayesinde iktidarın gerçek sahibiydi. lakin artık iş tuhaflaştı. tsk sindirildikten ve olması gerektiği gibi kışlasına gönderildikten sonra cumhurbaşkanlığı makamı açıkta kaldı ve ülke için ciddi bir istikrarsızlık unsuruna dönüştü.
bu durumdan kurtulmak için önümüzde iki seçenek var. ya bir tür başkanlık sistemine geçilecek veya cumhurbaşkanının bütün yetkileri budanıp tamamen sembolik hale getirilecek. bence ikinci şık oldukça gereksiz. bostan korkuluğundan hallice bir cumhurbaşkanı için ne diye bütçe ayrılsın, fuzuli harcamalar yapılsın, halk oylamasına gidilsin. zaman, emek, para kaybı.
türk milleti için en iyisi başkanlık sistemidir.
şöyle deha neviinden karizmatik liderimiz olsaydı, ne demek istediğimi anlardınız. türk milleti gerçek bir lideri içgüdüleriyle derhal tanır ve onu kızıl elmaya dek takip eder. o sümsük gibi görülen insanlar dönüşüm geçirir ve bir anda kahramanlık destanları yazmaya başlarlar.