“Mihnet ve ıstırap, aşkın levazımındandır. çaresiz katlanılacak… yoksulluk, dert ve gam… bunlar lazımdır. dost, sevdiğini, kendisinden başka her şeyden kesilmiş ve sıyrılmış görmek ister.
bu makamda huzur, huzursuzlukta; karar, kararsızlıkta; rahat, rahatsızlıkta… bu makamda nefse çare aramamak, kendisini mihnet ve ıstıraba bırakmaktır ki, devanın tâ kendisi…
o zaman da insan, kendisini sevgiliye ısmarlamış ve bırakmış olur; devlet bundadır. devlet, ondan ne gelirse razı olup onu kabul etmektedir.”
“- bu yolun divaneleri, elde ettikleri hiçbir yakınlıkla teselli bulamazlar. öyle bir yakınlık isterler ki, uzaklığa benzer; ve öyle bir visal(erme) dilerler ki, gurbeti andırır olsun. yoksa yakınlığa benzer ve visali andırır gurbetlerden ne fayda?..”
“sevenlerimiz bilsin ki, Allah ehlinin “fenâ” diye isimlendirdiği ve tabiî ölümden evvel gelen ölümle ölünmedikçe kuts alemine yükselmek mümkün değildir.(ölmeden önce ölmek) yoksa kalp, bâtıl dünya mabutları ve nefs putlarına tapmaktan kurtulamaz. islamın hakikati ve imanın kemaline de eremez.”
“vahdet-i vücud ve zatî tecelli davasının belirttiği nisbetlerle Allah arasında hiçbir münasebet olmadığı, bizce, yakînin yakîni halinde sabittir. hak ehlince çoktan beri bilindiği gibi, ihata ve yakınlık ancak ilimledir; ve Allah hiçbir şeyle ittihat(birlik) halinde değildir. vücudu vâcib(varlığı zorunlu) olanın, vücudu mümkün(yaratılmış) olanla ittihadı muhaldir. gariptir ki, muhiddin-i arabî ve bağlıları, Allah’a (mutlak meçhul) derler, onu hiçbir hükümle mahkum bilmezler de, böyleyken zatî ihata, yakınlık ve mâiyet ispatına kalkarlar. bu, büyük bir yanlıştır ve Allah’ın zatını teşhis yolunda yersiz bir cesarettir.”