Radikalizmin insan ruhunun ağır bir hastalığı olduğuna en iyi delil bu meczup ülkedir. meczup kelimesini gelişigüzel kullanmadım çünkü fert planında meczupların hali aynen iran’a ve dahi ışid’çılara benzer.
meczuplarda vecd, şevk, gayret, heyecan olur ama onlar enerjilerini doğru bir şekilde yönlendirip sonuç alabilecek bir akla, olgunluğa, bilgi birikimine, tecrübeye, yeterliliğe sahip değildirler. dolayısıyla delice gayretleri yol yordam bilmezlik sebebiyle israf olur, sonunda helak olup giderler.
iran’ın 1979 devriminin ardından ilk işi amerika’ya çatmak, onu büyük şeytan ilan etmek ve batı dünyasını nefret kutbu olarak işaretlemek olmuştu. iran devrimini bütün islam ülkelerine yaymayı ve tek bir islam devleti kurup batı’yı ezmeyi düşünüyorlardı.
yanlış hesap bağdat’tan dönermiş.
kendi zavallı haline bakmadan, sanayi devrimini ıskaladığının bile farkında olmaksızın kupkuru bir heyecanla boşa kürek çektiler. hem geçen 35 yıla yazık oldu, hem de verdikleri o kadar emek boşa gitti.
basit bir zihin cimnastiği yapalım,
bir düşünün! iran 1979’da gayet ılımlı davransa ve batı ile uyumlu ilişkiler geliştirseydi, teröre destek vermeseydi bugünkü hali nice olurdu?
cevap çok basit. dünyanın en büyük petrol rezervlerinden birinin üstünde oturan bu ülke, şu anda sanayileşme sürecini tamamlamış hatta bizden fersah fersah da öteye geçmişti. tahminen güney kore seviyesine gelmişti.
böylesi gelişmiş bir ülkenin dünyadaki ağırlığı ile şimdiki geri kalmış, ilkel bir üçüncü dünya ülkesi olan iran’ın ağırlığı bir olabilir miydi hiç?
siz siz olun, soğukkanlı, disiplinli, rasyonel bir program önermeyenlerden uzak durun.
hem fert planında, hem de toplum planında.