İstikametin yani dosdoğru yolda oluşun önemli göstergelerinden biri de kişinin hem nitelikçe hem de nicelikçe yükselen bir şuur grafiğinin olmasıdır.
mesela bir bloğu inceliyorum; adam son üç yıldır ya hiçbir şey ya da doğru düzgün bir şey girememiş; bittiii….öncesi şimdisinden hayırlı olan kimse büyük ziyandadır. saman alevi gibi geçip gidenler ile meşe kömürü gibi olanlar arasında büyük fark vardır.
yola girişin ilk heyecanı ile kişiye bir aydınlanma gelir ve dilinden hikmetler dökülmeye başlar. ancak genelde iki yıllık bu süreçten sonra donuklaşma, katılaşma, kabuk bağlama dönemine girilir. kişi artık milim yol kat edemez hale gelir. geri kalan ömrünü öyle geçirir. islami camianın neredeyse standartıdır bu durum. hiç şaşmaz.
yaran kabuk tutmasın her an deş tazelensin!
sen ağla gafil gülsün, nadan yelpazelensin!
(nfk, 1977)
su gibi akmak lazım her daim; akmayan kokar zira…ancak insanoğlu konforuna düşkün bir yaratıktır. bir noktada dengeyi, rahatı yakaladı mı oraya kazık çakmaya sonsuz eğilimi vardır. göçebe olmak zor zanaattir vesselam. şahsen bu eğilimi kendimde dahi hissettim. ancak bilmiyorum nedendir, kader bir noktaya kazık çakmama, bir suya demir atmama asla izin vermedi(şuur planında). o yüzden hayat oldukça çileli oldu benim için.
siz isnetus okuyucuları! isnetus okuduğunuz müddetçe donmaktan masun kalacaksınız ve hep akacaksınız inşaallah. ancak bunun da bir bedeli var elbet. there is no free lunch demiş elin ecnebisi. bedel, konfordan taviz vermektir.
donmayıp hep akanları tebrik edelim ve onlara, “maşaallah, barekâllah” diyelim.
günün anlam ve önemine uygun olan şu şarkıyı da ekleyeyim:
ufalana ufalana kaç kuşak
yürüdük bu yollarda
kimimiz yerle yeksan
kimimiz zor ayakta
