Beşer aleminde hiç değişmeyen bir kural vardır:
“insanlar görünüşlerine göre ağırlanırlar; huylarına göre uğurlanırlar”.
altbeyin olarak düşük şuur seviyesinde olan bir insan çeşit çeşit yırtıcı hayvan huylarını kendinde taşır. çevresine eliyle diliyle yılanlar, akrepler gibi eza eder, onları kurtlar gibi ısırır vs…
bunlar elbette işin sadece bir kısmıdır. altbeyni gelişmemiş kişinin size vereceği zararların ne sonu vardır ne de limiti…böyle biri suret olarak güzel olsa neye yarar ki? güzel diye yaklaşırsınız ama sonra size verdiği sıkıntılardan çok fena bunalırsınız.
suret olarak güzel olmasa da, tasavvufi terbiyeden geçmiş, nefsindeki tüm yırtıcı sıfatlardan ve kötü ahlaktan kurtulmuş olan kadına gelince…o resmen size mini ölçekli bir cenneti yaşatacaktır; tabi öyle bir kadını bulmak için de benzer biri omak gerekir; çünkü davul dengi dengine çalar.
zaten mana aleminde iki kadına da bakacak olursak, olayı net olarak anlarız. sureti güzel ama terbiyeden geçmemiş kadın, mana aleminde çok çirkindir; hilkat garibesi gibidir; görünce korkarsınız resmen.
suret olarak güzel olmasa da tasavvufi terbiyeden başarıyla geçmiş bir kadın ise, mana aleminde huriler kadar güzel görünür; hatta görünce nefesiniz kesilir. zira onda tüm cemal nurları açığa çıkmıştır. zaten ahirette o güzelliği daha da artmış olarak devam edecektir. ebedi olarak olağanüstü güzelliğe sahip olacaktır.
kısacası suret güzeli hiçtir; mana boyutu(enerji ve nur boyutları) güzeli ise her şeydir.