Kibir ve egonun göstergesidir. aslında şu mesajı veriyor nefsimiz bize ” ben ki dağdım, ben ki denizdim, ben ki alkışlara, takdirlere layıktım, zenginliğe-servete vs…ama beceremedin! benim şanımı, şerefimi, cümle aleme gösteremedin, tuh sana!”
bu nefs, iki alkış, iki takdir alsa kendini kutsamaya başlar ve hiç doymaz, hep daha fazlasını ister. nefse ram olmak tuzlu su içmek gibidir, daha fazla susatır. içindeki boşluk daha da büyür. nefsin acı denizinin sonu yoktur…
ama firaktan vahdete ulaşıldığında bütün ıstırap sona erer ve huzur başlar. bütün acıların anası elem-i firak(ayrılık acısı)…
dinle, bu ney neler hikâyet eder,
ayrılıklardan nasıl şikâyet eder.
beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryâdımdan
erkek ve kadın müteessir olmakta ve inlemektedir.
aslından vatanından uzaklaşmış olan kimse,
orada geçirmiş olduğu zamanı tekrar arar.
…
tabii her şeye sahtesi musallat, vahdetin bile sahtesi?…ne garip?
https://eksisozluk.com/entry/39453815