Tek tek gittiler
kimi ihanet etti, kimi yüz çevirdi benden
kimim kimsem kalmadı bu dünyada
ne ailem, ne eşim, ne dostum, ne arkadaşım
yapayalnız kalakaldım
öksüz ve yetim
tutunacak tek bir dalım kalmadı
peki bitti mi? elbette bitmedi…
insanları vahşi canavarlar olarak görmeye başladım
canavarlar arasında ürkek bir ceylandım adeta
korkuyu iliklerime kadar hissettim
nasıl bir korku biliyor musunuz?
herkesten her şeyden korkuyorum artık
emniyet hissim tümüyle dibe vurmuş
uzun süre böyle azap gördükten sonra
perdeler yavaş yavaş incelmeye başladı
hakkı görür gibi olmaya başladım
meğerse tüm görünümler altında
iş gören o imiş…
benim canavar sandığım insanlar
ve tüm olaylar
meğerse o’nun cilveleri imiş
karanlık şuurum yarılsın diye
bir zanna yapışıp kalmayayım diye
beni eşsiz, dostsuz, arkadaşsız bırakmış
sırf o’nu görebileyim diye…
zira parçalardan geçmeden
o bütüncül özü görmek mümkün olmuyormuş
o’ndan başkasını dost edinmek bâtılmış
eğer sen de eşim var dostum var
arkadaşım var diyorsan
bir takım insanlara güveniyor
ve bel bağlıyorsan
emin ol ki, bâtıl bir zan içindesin
rahman olan zat sırf merhametinden
sendeki o bâtıl zannı kırmıyor
eşini, dostunu, aileni, arkadaşını
senden almıyor, saf ihaneti yaşatmıyor
çünkü biliyor
onları alsa dayanamazsın
hayatta kalamazsın
ya delirir ya intihar edersin
çünkü ötesine geçmek için
yeterli altyapı edinmedin
gerekli çalışmaları yapmadın
gaflet senin hem ödülün oluyor
hem de cezan…
o yüzden bâtıl zannınla
baş başa bırakıyor seni
şimdi istemediğim kadar çok
yarenlik etmek isteyen bana
ama kalmadı ki gönlümde hiç
ben onları hakkın görünümü bilirken
onlar beni öyle bilmiyor
sonsuz bir rahatsızlık
veriyor bu bana
kaçıyorum insanlardan
Kimi Kimsesi Olmamak 2
