İslamın tevhid idrakından doğan, şuur boyutuna ait bir hükümdür. kanaatimce günlük hayatta kullanılmamalıdır. bu idrak noktasından uzak olan kimse ister istemez rızkını sebeplere bağlar ki gayet normaldir. çünkü gördüğü, hissettiği, müşahade ettiği o.
benim rızkımı patronum değil Allah veriyor! ne demek şimdi bu? maaşını patronun verdiğini net olarak görebiliyorsun ama “yok o değil Allah veriyor” şeklindeki manipülatif iddian mesnetsiz kalıyor.
eğer sende başka bir göz, derin bir bakış var ve de patronun elinde Allah’ın elini görebiliyorsan elbette sana bir sözüm olamaz. ama idrak etmediğin bir meselede neden kupkuru bir bilgi ve klişeyi piyasaya sürersin ki?
o zaman ne yapalım?
Peygamberler ve evliya bizlere işin hakikatine dair bir ilim sunmuşlar ama biz o seviyeden çok uzağız ve maalesef vicdanımızda bulduğumuz bunun tam aksi bir hükümdür. o halde çalışıp, gayret sarf edip, şuurumuzu o noktaya yükseltmeliyiz.
mezkur tevhid idrakı bir hadis-i kutside şöyle anlatılmış;
“Allah dedi ki: – ey insan hasta oldum, ziyaretime gelmedin.
insan sordu: – ey rabbim sen âlemlerin rabbisin… seni nasıl ziyaret edeyim?
Allah buyurdu: – bilmiyor musun? falan kulum hasta oldu; ama sen onu ziyaret etmedin; eğer onu ziyaret etseydin; beni yanında bulacaktın.
Allah dedi ki: – ey insan. açtım beni doyurmadın.
insan sordu: – ey rabbim ben seni nasıl doyururum? sen alemlerin rabbisin.
Allah buyurdu: – falan kulum senden yemek istedi; sen yedirmedin… bilemedin mi? ona yedirseydin beni yanında bulacaktın.
Allah buyurdu: – ey insan su istedim; vermedin.
insan sordu: – ey rabbim sana nasıl su vereyim? sen alemlerin rabbisin.
Allah buyurdu: – falan kulum senden su istedi; vermedin. ona su verseydin; beni yanında bulacaktın… bunu da mı anlayamadın?”