Cennet sıkıcı bir yer midir?
faraza allah hepimizi yarattıktan sonra direkt cennete koysaydı, evet öyle bir şey olurdu muhtemelen.
ancak şu anki haliyle evrenin dizaynı çok farklıdır. evet cennet var ama cehennem de var onun yanında. yani cennet antitezi ile beraber mevcuttur. böylece cennetin nimetleri hissedilir hale gelir. antitez olmasaydı nimet de hissedilemezdi.
dünya hayatından geçip cennete ulaşan kimse, oradaki her nimetin değerini bilecektir; çünkü cennette nimetler şeklinde gözükecek marifet, ilim ve güzel ahlakın zıtlarına dünyada mutlaka düşmüş ve bunun acısını çekmiştir.
bir kimse dünyada ne kadar çok çile çeker, belaya ve musibete uğrar ancak işin sonunda tevhid idrakına ulaşıp cennete girerse, cennetteki hazzı da o kadar çok olacaktır.(cennete girişin şartı la ilahe illallah bilincini elde etmiş olmaktır). çok fakirlik çekip sonra zengin olan kimsenin, nimetin değerini bilmesi misalinde olduğu gibi. zira her şey zıttı ile bilinir ve hissedilir hale gelir.
melekler Allah’a “niye bu insan denilen kan dökücü, isyankar, günahkar varlığı yaratıyorsun, biz seni zaten zikrediyoruz” dediler. evet, melekler masum temiz yaratıklardı; ama diyalektiğin sırrını bilmiyorlardı. antitezlerden, günahlardan, kötülüklerden geçe geçe gelen ve onların ateşinde pişen varlığın ne kadar yüksek şuur mertebelerine ulaşabileceğinden habersizdiler.
yeri gelmişken şu makalede de bir alıntı yapalım(bkz: dorothy evliya olabildi mi/#120898440):
“bizler her ne kadar arayış yolculuğu esnasında hedefe ulaşmayı en büyük gaye olarak görsek de, aslında asıl maksat arayış esnasında yol boyu gördüklerimiz ve deneyimlediklerimizdir ve bunun şuurumuz üzerindeki dönüştürücü etkisidir. yoksa bizi o aradığımız büyük hedefe bir anda ışınlasalar, hiçbir şey anlamazdık; elimize de bir şey geçmezdi. (acısı ile tatlısı ile şu hayatta yaşadığımız her şey bizim için olgunlaştırıcı birer deneyimdir. hayatımızı bir arayış macerası yapmak ise bizim niyetimize bağlıdır. o niyet yoksa, arayıştan da söz edilemez elbet)”