Ey nefsim!
“şükür ki namazımı kılıyorum, zikrimi yapıyorum, keşke herkes benim gibi olsa” dersen ve diğer insanları zavallı olarak görüp kendini onlardan üstün tutarsan, bil ki eksiye düştün.
hiçbir şey yapmayan insan “sıfır” derecesindedir, ama sen böbürlenerek ve kendini üstün tutarak eksi derecelere düşmüş oldun.
yaratıklar içinde ilk kez “ben ondan üstünüm” diyen kimdi hatırla.
evet, bu sözü ilk söyleyen ve sonrasında da lanetlenen “iblis” idi.
lanet: sözlükte “kovmak, uzaklaştırmak, iyilik ve faydadan mahrum bırakmak” anlamındaki la‘n kökünden türemiş bir isim olup, dinî bir terim olarak allah’ın bağış ve merhametinden uzak bırakılmayı ifade eder.
aynı kökten türeyen mel‘ûn ve laîn kelimeleri “kovulmuş” mânasına gelir. islâm öncesi hicaz-arap toplumunda ailenin veya kabilenin dışına atılmış kişiye laîn denilirdi. allah’ın rahmetinden uzaklaştırıldığı için şeytan laîn veya mel‘ûn olarak da anılır.
lânetleme allah tarafından olursa “dünyada iyilik ve hidayetten, âhirette lütuf ve merhametten mahrum bırakma”, insan tarafından olursa “küfür, sövme, hakaret, beddua” anlamına gelir. (lisânü’l-Aarab, “la’n” md.; kamus tercümesi, ıv, 750-752)