Bizim üstad necip fazıldan öğrendiğimiz ilk şey, şeklin ve klişenin ötesine geçip işin özüne, ruhuna vakıf olmak gerekliliğidir. bu sebeple “büyük doğu”yu, necip fazıl’ın vakti zamanında söylediği, yazdığı bilgilere inhisar ettirmeyiz. çünkü her bilgi ancak bağlamına göre değer kazanır ve kendi zamanına aittir. ayrıca, “bana, benim için, karşı çıkacak adam lazım” sözü bizzat onun tarafından söylenmiştir.
maalesef bahsedilen hakikate bizim milletimiz çok yabancıdır. bu millet birini benimserse artık onu öve öve arş-ı âlâya çıkartır, kızıyorsa da söve söve yerin dibine batırır. benimsediği kişinin her şeyini kutsallaştırır, slogan halinde anlamadan tekrarlar, köşeye bucağa yazar, tapınır. şamanlıktan kalma bir alışkanlık olsa gerek.
işte bu sebeple bizim “büyük doğucu”luğumuz kuru bir şahıs övgücülüğü, yüceltme vs. değildir. klişe ve kabuğa saplanmak hiç değildir. işin lübbünü, özünü, manasını alır geçer gideriz, yeni ufuklara doğru, çünkü;
ufuk bir tilkidir kaçak ve kurnaz,
yollar bir yumaktır uzun ve dolaşık,
not: millet hâlâ bıkmadı, “necip fazıl şöyle kötü bir adam, böyle bilmem ne adam”. tamam öyle olsun, bizim için sorun değil. biz zaten “necip fazıl bir melekti” demiyoruz. sadece onun islamcı düşünceye katkısını takdir ediyoruz. ne yani? einstein zamparaların kralı olsa, şöyle olsa, böyle olsa, izafiyet teorisini red mi edeceksiniz?
not2: “necip fazıl yaşasaydı akp’ye karşı çıkardı, gezicilere de destek verirdi” gibi ucuz bir söyleme hiç girmeyeceğim. ama ben akp’ye karşıyım ve de radikal muhaliflerindenim. gezicilere de destek vermiş bir avuç islamcılardan biriyim…