“Gözü kaymadı ve sınırı aşmadı” (necm 17)
peygamber efendimizin, mekke’yi ve diğer yerleri fethetmek istemesi dünya mülkünü sevdiğinden değildi, Allah’ın emri ile idi. çünkü peygamber “dünya cifedir” diye buyurmuştu.
• “hz. peygamber, mekke’nin fethi için uğraştı” diye nasıl olur da dünya sevgisi ile itham edilebilir?
• o, öyle büyük ve üstün bir varlıktı ki, imtihan günü, yani miracta yedi kat göğün hazinelerinden hiç birine dönüp bakmadı. gönlünü onlara kaptırmadı.
• onu, görebilmek için yedi kat göğün ufukları hurilerle, peygamberlerin, ermişlerin ruhları ile dolmuştu.
• bu hurilerin her biri, ona hoş görünmek için süslenmişti. fakat onda dost düşüncesinden, yani Allah sevgisinden başkası yoktu.
• o, Allah’ın büyüklüğü, kudreti ve sevgisi ile öyle dolmuştu ki, Allah’a en yakın olanlar bile oraya yol bulamazlardı.
• peygamber efendimiz buyurmuştu ki: “Allah ile bizim aramıza ne bir mürsel peygamber, ne bir melek, ne de bir ruh sığar.” artık bunu siz düşünün.
• yine peygamber efendimiz buyurmuştur ki: “gözümüz hakk’tan başkasına meyl etmedi, bakmadı; bizim gözümüz, kuzgunlar gibi dünya leşine kaymamıştır. biz cümle âlemi renklendiren, güzelleştiren hakkın mestiyiz; bağın, bahçenin değil.
• mânâ göklerinin, akılların hazineleri bile aziz peygamberimizin gözüne bir saman çöpü gibi değersiz görünürken. mekke, şam, ırak ne olabilir ki, onlara karşı şiddetli bir istek duysun da, onları elde edebilmek için savaşa girişsin…
• peygamber efendimiz hakkında böyle bir düşünceye, ancak bilgisinin azlığından, hırsından, kıyaslara kalkışan kötü niyetli bir kişi düşer.
(mesnevi’den)