Egomuz yani cüzi benliğimiz, ölümden ölesiye korkar.
ancak halihazırda önünde kaskatı bir gerçeklik de durmaktadır. herkes eninde sonunda ölmektedir. bu korkunun çoğunu gafletle savuşturur. ölenler hep başkalarıdır, böyle bir hissiyatla ölümü kendisine uzak görür.
ancak yine de ölüm korkusu zaman zaman onu yoklar. dünyaya şöyle bir nazar eder: ünlülerin, büyük devlet adamlarının, sanatçıların vs. ölseler bile insanların kalbinde, hatıralarında yaşamaya devam ettiğini düşünür. işte bu noktada onlara özenir. geride şan, şöhret veya eser bırakarak giderse, insanların kalbinde yaşamaya devam edeceğini zanneder. bu ona bir tür ölümsüzlük gibi gelir. sıradan ve basit bir insan olarak kalmayı korkunç ve tiksindirici bulur; çünkü o noktada kendisini böcek gibi hisseder. ne yapıp edip ünlü olmalı, geride isim bırakmalıdır.
eğer kişi ne yaparsa yapsın ünlü olamayacağını, sıradan basit bir insan olarak ömrünü tüketeceğini anlarsa, o zaman başka bir nefs hilesine başvurur: herkes kendisinin durumundadır. bir kaç nesil sonra herkes unutulup gidecektir nasıl olsa…sefalette eşitlik ile kendini teselli eder…
işte bunlar cüzi benliğin çarpık, bozuk ve illetli düşüncelerinden bir kısımdır.
işin doğrusunu hakikat ehli asırlardır anlatmaktadır. onların ayak izlerini takip edenler ölümü öldürmekte ve ebedi hayat ile dirilmektedirler.
allah onlara uymayı bizlere nasip etsin…