Hayvanlarda şuur olmadığı için geçmiş ve geleceğin kaygısını çekmezler; anı yaşarlar ve tadını çıkarırlar.
insan öyle değil; başına neler gelecek çok iyi biliyor.
materyalist kafa yapısındaki bir insanın beş dakika yaşaması bile mucize aslında. normalde dayanamaması lazım.
bütün hayatın boyunca rahat ettirmek için neler neler çektiğin o bedenin kokmuş bir leş olduğu için toprağa tıkılacak. o nazenin çocukların, eşin, sevdiklerinin hepsini de aynı son bekliyor; leş olup bakterilerce ayrıştırılmak ve sıfır şuur… artık sen yoksun, algıların yok, hiç oldunuz…
evet, başı hiç, sonu hiç olan bir varoluş, tüm anlamı siler atar. hayatın hiçbir anlamı ve değeri kalmaz.
peki nasıl oluyor da dayanabiliyor bu materyalist kafalar?
çünkü iç alemlerinden vicdanları gizliden sesleniyor, “merak etme sen ebedi bir varlıksın” diyor. aslında materyalistler dahi vicdanen biliyorlar bir takım sırları.
(bkz: ölüm ötesi/#66448113)