Tamamıyla yanlış bir hükümdür. osmanlı’nın hükmetmediği müslüman topraklarında da huzur yoktur. yani mesele osmanlı’nın nizamı değildir.
ortaçağ islam medeniyetinin idari, siyasi önderliği önce emeviler, sonra abbasi ve selçuklu’larca üstlenilmiştir. en son bayrağı osmanlı’lar devralmıştır. ancak bu medeniyet ve kültür, miadını 1600’lü yıllar itibarıyla doldurunca kabak osman’lının başına patlamıştır.
cumhuriyet, türkiye’yi çürümüş bir medeniyet aidiyetinden koparmak ve tamamen batı kampına entegre etmek idealindeki bir harekettir. üstelik bunu cebir kullanarak yapmayı öngörürür.
cumhuriyetin ideali düşük bir çocuktur çünkü teşhisi de, tedavisi de yanlıştır.
bin yıl boyunca islam kültür ve medeniyet teknesi içinde yoğrulmuş ve islam genlerine kadar işlemiş bir milleti, öyle “ben yaptım oldu” kolaycılığı ile köklerinden koparamazsın.
nitekim cumhuriyetin her saldırısı tepki doğurmuş ve hızla nostaljiye sarılan muhafazar bir kitlenin kimlik bulmasına ve teşekkül etmesine yol açmıştır. burada “o muhafazar kitle zaten vardı, sen neden bahsediyorsun?” derseniz söyleyeyim: bugünkü anlamıyla ve ideolojik donanımıyla muhafazarlık o devirde yoktu. onlar sadece gelenekselci köylü kitleleri idi.
etki-tepki prensibi…bugünkü muhafazarlığı var eden kemalizm ve onun ölçüsüz saldırganlığı ve cehaletidir. tıpkı kemalizmi var edenin de, donmuş ve çürümüş din anlayışı olması gibi.
bugün artık toplumumuz şizofrenik bir yapıya evrilmiş durumda, çift kişilikli, çift kutuplu. bir tarafta sömürge aydını kılıklı batıcılar, diğer tarafta tarihin çöplüğünden uyduruk bir ideoloji devşiren muhafazarlar.
bu çelişkinin, ait olduğumuz doğu-islam medeniyetine bağlı kalarak, ruh köklerimize ihanet etmeden, kendimizi baştan sona yenilemekten başka çaresi yoktur kanaatimce. devrimci bir yenilenme, kendi ruh köklerimizden fışkıran…biz bunu başarabilirsek, islam dünyası da bundan etkilenecek ve onların da kurtuluşunun önü açılmış olacaktır.