Esasen bizdeki sol, her tarım toplumunun değişmez karakteristiği olan, tarım elitinin meşruiyet sağlamak için büründüğü bir ideolojik kılıftır.
bütün tarım toplumları, seçkin bir azınlık sınıfın geniş köylü kesimleri sindirdiği ve güç kullanarak hizada tuttuğu rejimlerdir. dolayısıyla tarım toplumlarında, özgürlük, demokrasi, hak, hukuk pek olmaz.
mezkur tarım eliti refleksif olarak sanayileşmeye karşı durur çünkü böylesi bir gelişme toplumun sosyal dokusunu bozacak ve elitin hakimiyetini ortadan kaldıracaktır. bu sebeple bir takım seçkinci teorilere ve de sol argümanlara sığınır. “bir profesörün oyu nasıl dağdaki çobanla eşit olur?” vs..
köy enstitüleri, köykent projeleri vs. fantazileri ile de köylülerin şehre inmesinin önünü almaya çalışır. neden? çünkü köylüler asırların yılgınlığı içinde, elite boyun eğerler ama lümpenler tehlikelidir. elbette elitin bütün bunları düşündüğünü zannetmeyin. bir kuzunun kurdu hissetmesi kabilinden, elit de düşmanını sezinler.
soldan aparma devletçi politikalarla kendi kontrolünde bir sanayileşmeyi sağlamaya çalışır ama gerçek bir kapitalist kalkınmaya asla müsaade etmek istemez.
ancak neticede, korkunun ecele faydası olmaz ve sanayileşme öyle veya böyle kapitalist ilişkileri gerektirir ve bizim şanlı, asil elitimiz ağlayarak, zırlayarak da olsa iktidarını kaybeder.
bir sanayi toplumunda çok sayıda çıkar grubu, görüş, zümre, ideoloji vs. barınabilir. işte sanayileşmiş toplumlardaki özgürlüklerin sırrı burada yatar. güç, çok sayıda gruba taksim olunca, hiçbir zümre tek başına iktidar hegemonyası kuramaz. gelişmiş bir sanayi toplumunun çok parçalı yapısı sebebiyle, bu tür bir tekel neredeyse imkansızdır.
şikayet ettiğin ne kadar ilkellik varsa, hepsi tarım toplumunun bakiyesidir.
özendiğin ne kadar gelişmişlik varsa, onlar sanayileşmenin bir getirisidir.