Bir zamanlar alev alev yanmıştım
özlem ve hasret duygularında
sonra bir şeyler oldu içimde
yana yana
sanki yanacak bir şey kalmadı geride
sonrasında sanki sinirlerim alındı
ne özlem, ne hasret ne de bir duygu
adeta saf rasyonel bir varlık oldum
doğru dürüst üzülemiyorum bile
dünyanın en acı olaylarına
vardır bir hikmet
hikmetinden sual olunamayanın işi
diyorum ve geçiyorum
ama ilginçtir
merhamet ve şefkat damarım
kurumadı hâlâ
beşer cânibinden şefkatim coşsa da
yine aklıma ilahi plan geliyor
ve ben kendimi dizginliyorum o zaman
sonsuz merhamet ve şefkat sahibinden
daha merhametli olamazsın diyorum kendime
tüm işleri ve olayları, o’na havale ediyor
ve sırtıma binen ağır yükten kurtuluyorum
öyle ya
kudreti ve gücü, cüzi ve itibari olanın
merhameti ve şefkati dahi cüzi olmalıdır
şefkatin alemi istila ederken
ona denk bir gücün yoksa
bu apaçık bir cehennemdir
ve ne büyük bir cürettir
ve ne büyük bir edepsizlik…
Özlem
