Zannedilenin aksine keramet, risale-i nur’da değildir. mesele, risale-i nur’da da değildir. said nursi, ilim ve tefekkürde belli bir noktaya gelmiş ve kuran’ın ışığında yaptığı kainat üzerindeki tefekkürlerini kelama dökmüştür.
kainat üzerindeki tefekkürleri zevkîdir yani sadece akli olmayıp varoluşa katılmak şeklinde tadılan bir yaşantıdır. sadece akli olan tefekkür faaliyetine felsefe diyoruz. eğer okuyucumuz mana boyutunda belli bir gelişme sağlayamamış ise, risale okuduğu zaman yalnızca akıl itibariyle etkilenecek, zevk/yaşantı kısmından haberdar olamayacaktır.
işin akli kısmı itibariyle de risale-i nur bir çok hatalar, eksik ve çarpık bilgiler içerdiği için “bu ne kardeşim?” deyip kitabı bırakacaktır. tabii nurculara bunları kabul ettirmeniz mümkün değil. onlara göre risaleler kusursuzdur. bu da onların kusuru, yapacak bir şey yok.
bu yüzden siz siz olun “mesnevi”den şaşmayın…bir insanın hakikat yollarında mesafe kat edebilmesi için en az 10 yıl düzenli olarak mesnevi okuması gerekir kanaatimce…
not: said nursi zamane iktidarının ağır baskılarından bir nebze kurtulabilmek için kendini değil risale-i nur’u ön plana çıkarmış. düşük profil sergilemek için elinden geleni yapmış. buna rağmen ömrü hapislerde, sürgünlerde geçmiş ve son derece fakir, dervişane bir hayat sürmüş. şimdikiler gibi dinini paraya tahvil etmemiş.
bu sebeple ona karşı saygısızlık yapmak, çirkin ithamlarda bulunmak asla doğru değildir. yiğidi öldür ama hakkını yeme…şimdiki nurcular ise klişecidir, kendilerini geliştirmek için hiçbir şey yapmazlar. basma kalıp devam ederler.
eski çınar şimdi noel ağacı;
dallarda iğreti yaprak utansın!
ustada kalırsa bu öksüz yapı,
onu sürdürmeyen çırak utansın!
(nfk)
bir “büyük doğucu”cunun en korktuğu şeydir bu. çıraklığın hakkını veremeyip ustanın gölgesinde tembel tembel yelpazelenmek…darth sidious gibi ustayı uykusunda öldürecek kadar inisiyatif gösterelim demiyoruz tabii ki, birazcık göstersek yeter…
Risale-i Nur 2
