Olay korkunç.
ama ondan daha korkunç olan ne biliyor musunuz?
insanların bu şerrin, bu vahşetin kendi nefslerinde dahi aynıyla bulunduğundan habersiz, şerri açığa çıkmış olana linç kampanyası düzenlemesidir. aslında kişinin başkasına kötü olduğu için saldırması, kendisinin çok temiz olduğunu örtülü olarak iddia etmesidir.
oysa senin nefsindeki o şer açığa çıkamadı, çünkü her mana dışarı çıkabilmek için kendine uygun ortamı ve şartları talep eder. plazada çalışan bir beyaz yakalıdan savaş suçu işlemesini bekleyemezsiniz; ama bu durum, onda sözü edilen şerrin bulunmadığı anlamına gelmez. onu cepheye gönderelim, kanın kokusunu alsın, o dehşeti yaşasın, şartları da oluşsun, kendisine zarar gelmeyeceğinden de emin olsun, bakalım savaş suçu işleyecek mi? evet işleyecek, hem de zerre tereddüt etmeden…zira işlemden geçmemiş tüm ham nefslerin hali budur.
bilincin en ilkel düzeyi, suçu ve kötülüğü hep başkalarında görmek ve kendini iyi biri zannetmektir.
hak ve hakikat yolunun ilk durağı, kişinin tüm kötülüklerin kaynağının kendisi olduğunu anlamasıdır. kuran’da allah bu bilinç üzerine yemin etmiştir(allah’ın bir şey üzerine yemin etmesi, orada çok büyük bir mananın yattığına delalet eder). bu bilincin zirvesi ise şeytanın dışarıda olmadığını ve kişinin kendi nefsinin şeytan olduğunu anladığı andır. gecenin en karanlık vakti, şafağa en yakın vakittir.
bir suç tespit edildiğinde elbette yetkililer harekete geçer ve ilgilileri o suçun kanunda belirtilmiş cezasına çarptırır. bizim bu süreçte bir dahlimiz yoktur. bize düşen linç kampanyasına katılmak değil, kendi nefsimiz adına ders çıkarmaktır.
sanırım, insanların her suçunda ben varım;
günah uzun bir kervan, tâ ucunda ben varım!
(nfk 1976)