Ben artık bu tür insanlara kızamıyorum. asıl kızdığım daha doğrusu veryansın ettiğim müslümanların(!) ta kendileridir.
neden mi?
çünkü mezkur tipte insanların bizatihi varlık sebebi kifayetsiz müslümanlardır.
şuurun olgunlaşması ve irtifa kaydetmesi ancak zıtları birleştirmek yoluyladır. antitez, tezin bir kademe yukarı çıkabilmesi için gerekli basamak/vesile konumundadır. şuur yukarı çıktığında ise artık o basamağa gerek kalmaz ve basamak gündemden düşer.
biz bugün hâlâ kemalizmin bir takım gariplikleri ile uğraşıyorsak, sebebi islami tefekkürün yerlerde sürünüyor olmasındandır. düşünün! islamcı camiada kadir mısıroğlu gibi zevat itibar görüyor. bu adam ve benzerleri yanmış, yıkılmış ve geride dumanı tüten bir enkaz bırakmış ortaçağ islam medeniyetinden zihnen kopamamış ve kendini yenileyememiş insanlardır.
çürümüş, demode, çukur seviyeli bir islam anlayışının savunucuları olan bu insanlar, zaruri olarak kendi antitezlerine çatıyorlar ve ömürlerini birbirlerine hırlayarak geçiriyorlar.
eğer islami düşünce kendini yenileyebilseydi, bu kadar eziyeti çekmek zorunda kalmazdık. gerçi bu sözde bir paradoks var. zira her şeyin bir bedeli vardır, hani gâvurun “there is no free lunch” dediği şey. şuurun zıtları aşıp yükselmesi de ancak “çile” ile mümkün.
ey müslüman(!)
karşına çıkan her düşman, her muarız, her hasım aslında sana gelen habercilerdir ve kainat sana bir şeyler demek istiyor.
“bir şeyleri yanlış yapıyorsun, bir şeyleri eksik bırakıyorsun, görmüyosun, işitmiyorsun, aklını başına devşir” diyor. kalp kulağıyla dinlersen, dinleyebilirsen bir gün belki sen de duyabilirsin bu sesi.
hani, hayır ve şer Allah’tandır.
bildin mi?