“Bir fransız hikayecisi, sigarayı yeni çağın en ileri keşfi diye gösterir… yazarın “sigara” ismini taşıyan hikâyesinde, bir akşam, fikir adamı bir bekârın apartman kapısı vurulur. kapıda, siyah bir kürke bürülü, esrarlı bir kadın…
kadın bir gölge gibi içeriye süzülür ve bekârın çalışma odasındaki sedire uzanır. bu, mezarından kalkıp gelmiş bir mısır mumyasıdır. dertleşmek ye halleşmek için, işte, bu fikir adamı bekârı seçmiştir. kürkünü çıplak vücuduna giymiştir; çarpıcı bir tezat unsuru hâlinde de dudaklarında, zamane kadınlarının kalemle çektiği kızıllıktan izler vardır…
kadın, şuh kıvranmalarla, fikir adamı bekâra 20. asrın eski devirlere nispetle hiç bir yenilik ve “yeni ürperti” getirmediğini söyler; yeni bir anlayış ye duyuştan hiç bir pencere açılmadığını, eski çağlara göre ruh hayatı bakımından her şeyin pörsütülüp kurutulduğunu, müspet bilgi marifetlerinin de çocuk oyuncaklarından farklı olmadığını iddia eder ve sorar:
— “bana kemmiyet* değil, keyfiyet* harikası gösteriniz! üç bin yıldır, yeni bir ruh ürpertisi olarak ne getirmiş bulunuyorsunuz?”
fikir adamı bekâr, konuştukça, akıl oyunlarına giriştikçe çizgileri ve esrarlı mânâsı kararan kadını susturmak ister:
— “aman susunuz fazla konuşmayınız! çirkinleşiyorsunuz!”
— “sebep?”
— “bu öyle bir sırdır ki, ancak erkeklere zahirdir.”
kadın, bu harikulade cevap karşısında irkilir, gözü, yanındaki masaya kayar, orada açık bir sigara kutusu görür ve bir sigara çeker.
— “bu da ne?”
— “onu ağzınıza götürünüz!”
fikir adamı bekâr hemen yerinden fırlayıp bir kibrit çakar ve sigarayı yakar:
— “içinize çekin ve sonra dumanını üfleyin!”
esrarengiz kadın, sigarasını birkaç kere çektikten ve dumanlarını hayran hayran seyrettikten sonra sarhoş gibi bir hâl alır. sigarayı tablaya bırakır ve gözlerini yumarak sedirdeki yastıklara gömülür… tablada sigara yanmakta devam ediyor ve ucunda, esrarlı kadının dudağındaki kızıllıktan bir lekecik görünüyor… mısır mumyası aradığı yeni ürpertiyi bulmuş mudur?”