Feyerabend bilimi, modern insan üzerinde hıristiyanlığın daha önceki toplumlar üzerindeki sahip bulunduğu nüfuza benzer bir nüfuza sahip olan bir ideolojiye ya da dine benzetir. ona göre hıristiyanlık, toplum üzerindeki nüfuzunu, kurumlaşmış baskıya (heretiklere/sapkınlara zulmetme, partizanca eğitim gibi) özgü çeşitli türde araçlarla sürdürmüştür.
feyerabend, bilimin modern insanın gözündeki yüksek statüsünü benzeri bir yöntemle idame ettiğini savunur. bu sebeple, modern zamanlardaki muhtelif dinler, tarihi bir yöntemle, bazılarının inanabildikleri ve inandıkları; ancak bizim bağlılığımız hakkında hiçbir özel talepleri bulunmayan mümkün inançlar takımı olarak düşünülebilirken; bilim bireyin eğilimlerine göre benimsenebilen veya benimsemeyebilen bir düşünce sistemi olarak değil; sanki itiraz edilemeyecek bir şeymiş gibi düşünülür.
wal thornhill de “kapalı zihinlere açık mektup” yazısında “bilim kilisesini sorgulamaktadır. bir sivil toplum örgütünün ya da bilimsel bir kurumun yönlendirilip yönlendirilmediğini ya da ne yöne doğru yönlendirilmekte olduğunu tespit etmek istiyorsanız onun yaşaması için ihtiyaç duyduğu maddi kaynağı nereden sağladığını araştırın. sonra da nasrettin hoca’yı anımsayın: “parayı veren düdüğü çalar”!
thornhill makalesinde “büyük patlama”cı fizikçilerin finanse edildiğini, buna alternatif olarak geliştirilmek istenen teoriler üzerinde çalışan bilim insanlarının ise ya finanse edilmeyerek ya da itibarsızlaştırılarak elimine edildiğini söylemekte.
bilgi çağında bu operasyon sadece büyük patlamacılarla ilgili değil. medya kaynakları kullanılarak istenilen herhangi bir kişi, olay, mekan ya da olgu itibarsızlaştırılabilir ya da göklere çıkartarak yapılabilir.
(alıntıdır)
netice itibariyle hâkim paradigmanın kaydından kendini kurtarabilen her devirde ancak bir avuç kişiden ibarettir. dünün fanatik papazları bugünün fanatik bilimcileri oldu. kafesler değişti ama o kafese hapsolan zihinler mahkumiyetten kendini kurtaramadı.