Tarım toplumlarında sol mol olmaz, olsa da çin malı çakma bir soldur o. dolayısıyla kendini sol kisvede sunan kemalizm’dir(veya baas, peronizm falan filandır) ve kemalizm de türkiye’deki tarım elitinin ideolojisi olmaklık dışında bir özellik taşımaz.
tarım elitlerinin sola özenmeleri vaka-i adiyededendir. devletçilik ilkesi sayesinde sermayeyi kendi tekellerinde tutup burjuvazinin gelişmesini engellemeyi amaçlarlar. türkiye’de ilk defa bu kısır döngüyü kırıp gerçek manada burjuvazinin palazlanacağı zemini hazırlayan turgut özal olmuştur. bu sebeple kemalistlerin derin bir nefretini kazanmıştır. belki de onların ellerinde can vermiştir.
bizim çakma sol’un özal nefreti bir yana, bu adam belki de türkiye’nin en devrimci siyasetçisi ve en esaslı reformcusudur. belki kemalistler onu öldürdüler ama o da yağlı ilmiği kemalistlerin boynuna takıp öyle gitti. tabureyi tekmelemek ise erdoğan’a kaldı.
bir ülkenin modernleşmesi ancak gerçek bir burjuvazi sınıfının oluşumu ile ve onların eliyle mümkündür. aksi takdirde iptidai bir tarım toplumunda modern değerler ve kurumların sadece sahtesi ve çakması var olacak, asla gerçeği ile tanışmak mümkün olmayacaktır.
kısaca hadise sadece kemalizmin ölümüdür. türkiye’de gerçek bir sol hiçbir zaman olmadı. solun varlık şartı yerine geldiği anda ise yani türkiye belli bir sanayileşme seviyesini yakaladığı noktada ise zaten sosyalizm çökmüştü.
kemalizm’den kurtulduk ama şimdi bizi bu lümpenlerin elinden kim kurtaracak?
medet ya burjuvazi!