Solun varlık şartı sanayi toplumu aşamasına geçilebilmiş olmasıdır. tarım toplumlarında köylüler ve onların efendisi seçkin azınlık vardır. (“köylü milletin efendisidir” sözü ironi mi, ters projeksiyon mu yoksa acı gerçeğin kamuflajı mı doğrusu anlayamadım.)
bizde yani doğu toplumlarında ayrıca bir hakikat daha vardır. o da neredeyse kavramlarımız batıyla ters simetri oluşturmaktadır. mesela batıda tarım eliti dindar, isyan edenler din karşıtıdır bizde ise tam tersi tarım eliti pozitivist köylüler dindardır.
kabaca 1980’lere kadar türkiye’yi tipik bir tarım toplumu olarak kabul edebiliriz. bu yapıya ciddi manada darbeler indirmeyi başaran ve büyük dönüşümü başlatan ise özal’dır. o yüzden kemalist elit onu hiçbir zaman affetmedi.
2000’li yıllardan itibaren türkiye artık bir sanayi toplumu sayılabilir. daha gidecek çok yolu olmasına rağmen bu böyledir. sanayi toplumlarında köylüler şehre inmiştir. onlar artık köylü değil lümpen’dirler. batı toplumlarında bu sınıfın temsilcisi sol’dur, biz de ise ılımlı islam.
evet bu durumda sol nasıl var olabilsin? azlığını geçtik varlıkları bile şüpheli. çok genel ve kabaca bir hüküm vermek gerekirse şöyle diyebiliriz. türkiye’deki sol hareket, kemalizmin sol söylemi benimsemiş bir fraksiyonudur, daha ötesi değildir.