Tabiat seni üremeye çağırıyor. ısrarlı ve kör bir içgüdü halinde seni türünü devam ettirmeye zorluyor. bu yolda attığın her adımı ödüllendiriyor. karşı cinse her yakınlaşmada ayaklarını yerden kesecek endorfin gibi doğal uyuşturucular, yakıcı hormonlar, nörotransmitterler salgılatıyor.
karşı cinsten uzak kaldığında da, tam tersi bir yol tutup, seni huzursuz edecek, gerecek, strese sokacak salgıları kanına karıştırıyor.
kısacası bu halinle sen, ister bil ister bilme, tabiatın havuç ve sopa taktiği ile güttüğü biyolojik bir organizmasın.
“yoksa sen, onların büyük çoğunluğunun gerçekten senin davetini dinleyeceğini, yahut akıllarını kullanacaklarını mı sanıyorsun? onlar ancak hayvan gibidirler. hatta yolca daha da şaşkındırlar.”(furkan 44)
içgüdülerinle değil de, aklınla düşün biraz.
dünyada 7 milyar insan var zaten. bir de senin üremene kimsenin ihtiyacı yok. hem üresen ne olacak? 7 milyar nüfusa bir kaç tane daha insan denen canlıdan eklemenin ne sana, ne dünyaya faydası var.
üstelik bir bebeğin bakımı, onun büyütülmesi, yetiştirilmesi, adam edilmesi, senin bütün enerjini, vaktini alacaktır. yani bütün ömrünü, senin genetik kodlarını taşıyan organizmalar üretmek için feda ettiğini, hebâ ettiğini, gözden çıkardığını anlayamıyor musun?
tabiat seni kandırıyor, seni güdüyor, seni kullanıyor. sen onun kulu ve kölesi olmuşsun.
halbuki insan denen canlı bu dünyaya allah’ı bilmek ve tanımak için gönderilmiştir. bu misyon ancak dünya denilen zıtların çatışma alanında başarılabilir. sadece olumlu değil, olumsuzların varlığı da, insan istidâtının tam olarak açılması, fetholması için olmazsa olmazlardandır.
o yüzden deme, “bu dünyada neden bu kadar çok kötülük var?” o kötülülük dediklerin bile aslında senin yetiştirilmen için gerekli eğitim materyali mevkiindeler. sırf iyiliğin olduğu yerde, sadece ot yetişir. belki o bile yetişmez.
unutma ki, bütün faaliyetlerin için kullandığın enerji kaynağın tekdir; o da libidodur. üreme eğilimini oluşturan libido olduğu gibi, bir bilim adamını gece gündüz laboratuvarda çalıştıran da libidodur. bir dervişi aşkla doldurup allah’a kavuşma yolunda çalıştıran da libidodur. hangi mertebede cevelan ederse ismi ona göre değişir. “şehvet” olur, “aşk” olur, “ilim” olur, “tefekkür* olur, “vahdet” olur…
sen o enerjiyi üremek için kullandığın anda, geriye artık başka alanlara tahsis edebileceğin fazla bir enerjin kalmamaktadır. artık ömrünü yiyen, içen, üreyen bir mahluk olarak hitama erdirmen kaçınılmaz bir yazgı olmuştur.
diğer yandan, yüksek bir şuurla donandıktan sonra, islami ölçüler içinde kalmak; harama helale dikkat etmek dahi kişinin tabiat kaydından kurtulmasına vesile olabilir. bu yolun insanların geneli için uygulanabilirliği daha çoktur.