Vukuf-u kalbî denen bu uygulama, fikri tek bir noktada toplayarak, zihni sessizliğe ulaştırma usulüdür. ilk mutasavvıflar tarafından yoğun olarak kullanılmıştır.(mutlak vukuf)
sembolü kedidir. ne alaka? derseniz, fare deliğine pür dikkat kilitlenmiş bir kediyi gözünüz önüne getirin.
kedim, ayak ucuma büzülmüş, uyumakta;
iplik iplik sarıyor sükûtu bir yumakta,
hırıl hırıl,
hırıl hırıl…
bir göz gibi süzüyor beni camlardan gece,
dönüyor etrafımda bir sürü kambur cüce,
fırıl fırıl,
fırıl fırıl…
söndürün lâmbaları, uzaklara gideyim;
nurdan bir şehir gibi ruhumu seyredeyim,
pırıl pırıl,
pırıl pırıl…
sussun, sussun, uzakta ölümüme ağlayan;
gencim, ölmem, arzular kanımda bir çağlayan,
şırıl şırıl,
şırıl şırıl…
ne olurdu, bir kadın, elleri avucumda,
bahsetse yaşamanın tadından başucumda,
mırıl mırıl,
mırıl mırıl…
(nfk)
daha sonra geliştirilen rabıta tekniğine bağlı olarak tedricen terk edilmiştir.
(bkz: çok konuşmak/#41835381)