Babasına isyan etmiş gözü kara padişah. sultan selim hakkında bence en dikkate değer nokta burası. babaya isyan etmek ya en şâkilerin, ya da en sâfilerin işi, ortası yok.
tasavvufta baba ruh’a, anne ise nefse karşılık gelir. bu ikisinin nikahından ise veled-i kalb(kalp çocuğu) doğar. kalp yani en geniş manada şuur ise biziz yani bizim hakikatimiz kalp olmuş oluyor.
tabii burada soracaksınız, babaya isyan etmenin şâkilerin işi olduğunu anladık da, öteki nasıl oluyor? diye.
baba ruh’tur demiştik. elbette ruhun kendine göre bir marifeti(Allah bilgisi) vardır. Allah’a giden makamların sonu olmadığı için, Allah’a olan marifetin de sonu yoktur. dolayısıyla daha yüksek bir marifet için daha düşüğünü nefyetmek mümkün ve caiz olur çünkü “hak için hakkı nefyetmek caizdir”. siz bunu amiyane tabirle “kaz gelen yerden tavuk esirgenmez” şeklinde de anlayabilirsiniz.
“cennet annelerin ayağı altındadır” yani ham bilinçaltı alanını(nefs) en tepeden başlayarak temellerine kadar kazıp, oradaki bütün düğümleri çözmek, bilinçaltı canavarlarını öldürmek ve suya ulaşmak… kanaatimce o hadisten böyle bir ilim süzebiliriz.
not: baba marifeti kadar aydınlığı temsil eder, ancak marifetindeki eksiklik kadar da karanlığı barındırır. yani baba ruh’a sembol olmakla direk müspet bir algı oluşturmasın diye ekliyorum bu bilgiyi.
Yavuz Sultan Selim 1
