Bir yemeğe yemeği yapanın enerjisi siner.
bir kimsenin yemeğini yemekle, o kimsenin enerjisini ve halini üzerimize almış oluruz. bu nedenle gelişigüzel yerlerde, ne idiğü belirsiz kimselerin yaptığı yemekleri yemek pek akıllı işi değildir.
evliyadan bir zat yanında iki-üç öğrencisi ile yolcuğa çıkar. yolda bir şahsa misafir olur. meğerse onu misafir eden şahıs, içten içe o veli zata muhalifmiş ve onun veliliğini reddedermiş.
veli zat bunu hissedince öğrencilerine kesinlikle o zatın ikram ettiği yemekleri yememelerini tenbihler; ama kendisi yemekten çekinmez. oradan ayrıldıktan sonra öğrencileri sorar, “efendim bize o zatın yemeğini yemememizi tenbihlediniz, ama kendiniz yediniz. hikmeti nedir?” diye sorarlar.
o veli zat, “eğer siz o yemeği yeseydiniz beni inkar haline bürünürdünüz ki, bu sizin için felaket olurdu. ancak ben o yemeği yemekle kendi nefsimi inkar etmiş oldum. bu da kemaldir ve terakkiye vesile olur” diye cevaplar.
şimdi kıssadan hisse… eğer yemeğini yediğimiz kimseler peygamber efendimizi inkar edenlerdense ne olur? veya son derece günahkar bir insansa ne olur? veya lakayd bir insansa ne olur?
evet, tüm o haller bize sirayet edecektir ve bir müddet içimizde o halleri hissedeceğiz. en tehlikelisi de yoktan yere içimizde küfür ve inkara dair hallerin oluşumudur.
sonuç: iyi insanların yaptığı yemekleri veya kendi yaptığımız yemekleri yiyelim. en pahalı restoranlarda lüks yemekler yemek marifet değildir. sonrasında sıkıntı çekebiliriz.