Benim diziden falan haberim yok; ama başlık, bana bambaşka şeyler çağrıştırdı. anlatayım:
yuvamdaki düşman nefstir; namı diğer “ego” veya kendisine “ben” ile işaret edilen varlık.
“lâ ilâhe-ilah yoktur” dediğimizde bu yaptığımız red, ateş olup “ben” üzerine yağar; zaman içinde “ben”i kavurup yok eder. işte o zaman “illallah” manası kalpte/bilinçte açığa çıkar ve “ben”in yerini alır. aslında zaten el an öyledir. olan biten aslında bir ilüzyonun son bulmasından ibarettir. o yüzden allah bize uzak değildir ve bize bizden daha yakındır.
peki bu nefsin varlık hikmeti nedir?
doğru ellerde olmak şartıyla nefs velinimetimizdir; zira onsuz zıt prensipten, antitezden mahrum kalırdık ve diyalektik işlemezdi. dolayısıyla gelişim ve marifet basamaklarında yükseliş de söz konusu olamazdı. ancak bu kendisine “ben” ile işaret edilen vehmi, kavramsal varlık gerçek addedilirse işte o zaman kıyamet kopar ve tüm kötülüklerin kaynağı olur. evet, bildiğimiz, aklımıza hayalimize gelen gelmeyen kötülüklerin ve şerlerin tamamının son tahlilde kaynağı nefstir. onun gerçeğine ulaşmak ise tüm hayırların başıdır.
“lâ ilâhe illallâhül melikül hakkul mübîn”
benlik nefyedilince(kovulunca),
yerine,
mübîn= apaçık görünen
hakk= bâtıldan hiç bulaşık almamış ve değişmeyip sabit olan
melik= topyekün varlığın sahibi ve yöneticisi
olan Allah gelir. tıpkı pası silinmiş ve pırıl pırıl olmuş bir aynaya güneşin gelip yerleşmesi gibi.