Çoğu kişi tanrıyı zor zamanlarda kendine yardım edecek bir güç olarak görüyor. bu yüzden dine, ibadete, duaya, zikre yöneliyor.
bunlar yanlış mı?
elbette yanlış değil. ancak iş biraz daha farklı.
o bize zor zamanlar yaşatan kişiler ve olaylar dahi tanrı tarafından gönderilir( veya onun kodladığı sistem bize bizdekini gösterir de diyebiliriz). ancak son tahlilde hepsi Allah’tan gelmiş olur.
hani o başına bela olan şahıs var ya, onu da senin üzerine Allah sevk etti.
o yaşadığın son derece acı olay var ya, onu da sana gönderen Allah.
çünkü varoluşta yapıp eden başkası yok ki…tüm fiil Allah’a ait. başka türlüsü mümkün değil zaten. hırsızlar, caniler bile kendi kendine hareket edemezler. onları dahi sevk eden o…
şuurun düşük seviyelerinde bu gerçekler algılanamaz. o yüzden kişi her birimi bağımsız güç ve irade sahibi olarak görür ve onların vereceği zarardan korunabilmek için Allah’a iltica eder. evet dediğimiz gibi bu tavırda bir yanlışlık yok. yapmamız gereken elbette Allah’a sığınmaktır. ancak biraz daha değişik bir şuurla…ortada bağımsız güç ve irade sahipleri olmadığının idrakıyla…(lâ havle ve lâ guvvete illâ billah-Allah’tan başka güç ve davranış sahibi yoktur)
“Allah’ım biliyorum bu şahısları üzerime sevk eden sensin, bu belaları da gönderen sensin ve yine biliyorum ki, tüm bunları ben fazlasıyla hak ettim. benim ders almam için bu olayları yaratıyorsun ve yine biliyorum ki, merhametinin çokluğundan hepsi asgari hadden geliyor. yoksa sırf adaletin icabı gelseydi, çok daha ağırlarını yaşamak zorunda kalırdım. sen yalnızca beni terbiye etmeye yetecek miktarı gönderdin; fazlasını değil.
o yüzden sana ve senin yarattığın olaylara itiraz etmiyorum. bu abes olacaktır. ancak affını merhametini ve lütfu kereminden çabucak dersimi almayı ve terbiye olup kurtulmayı diliyorum.
Allah’ım gazabından merhametine sığınırım. cezandan lütfuna sığınırım. senden yine sana sığınırım”…