Pasifik okyanusunda küçük bir adada mahana adlı bir kız vardı. adanın evlilik geleneklerine göre kızlar başlık parası karşılığı evlendiriliyordu.
babası mahana için en fazla iki inek gibi düşük bir bedel isteyebileceğini düşünüyordu. zira mahana içine kapanık, sessiz, asosyal, omuzları düşük, özgüveni çok az bir kızdı. başlık parası için verilen inek adeti kızın toplum içindeki statüsünü ve değerine göre idi.
günlerden bir gün adaya genç bir tüccar geldi. mahana’yı görünce onu babasından istemeye karar verdi. mahana’nın babası çoktan 2 ineğe razı idi kafasında; ama genç tüccar hiç beklenmedik bir teklifle geldi. mahana için tam 8 inek başlık parası vermeyi önerdi. mahana’nın babası büyük şaşkınlık geçirmekle beraber teklifi derhal kabul etti. o zamana kadar adada hiçbir kıza bu kadar yüksek başlık parası verilmemişti.
mahana ile genç tüccarın düğünleri yapıldı.
aylar sonra mahana’yı görenler gözlerine inanamıyordu. o eski silik kız gitmiş, yerine yüzü ışıldayan, zarif, özgüvenli, mutlu ve her halinden kendini değerli hissettiği belli olan biri gelmişti.
genç tüccara bu işin sırrı sorulduğunda,
“bir kadının kendini ne kadar değerli hissettiği, senin ona ne kadar değer verdiğinle ilgilidir” dedi.
evet, bir kadına ne kadar değer verirsek, ne kadar değer katabilirsek, bize dönüşü de ona göre olacaktır.
ancak burada bir incelik vardır. kimse olmayan malını satamaz. kendisi ezik, potansiyelini açığa çıkartamamış, dolayısıyla özgüvenli ve kendini değerli hissetmeyen bir erkek, kadınına da herhangi bir değer katamaz. o işin sonu kavga gürültü, mutsuzluk ve her türden rezaletle biter.
