Muhabbet/sevgi, kalbin tek bir noktaya odaklanmasından doğar. bu odaklanma limit değeri geçince aşk başlar. aşk, muhabbetin ifrat halidir.
mesela, bir kimse düzenli olarak mesnevi okur ve Mevlana Hazretlerinin suretini kalbinde taşımaya devam ederse, onda önce muhabbet sonra da aşk zuhur eder; cayır cayır yanmaya başlar.
ben kendimi bildim bileli azılı bir aşığım. ancak böylesi bir aşka vücud kimyası uzun süre eşlik edemiyor. hormonlar, nörotransmiterler bir müddet sonra nornale dönüyorlar. bu olay sonrasında aşk kendini çok daha öze doğru çekiyor ve zahiren görünmez oluyor. bir mangaldaki közün üzerinin kül kaplanması gibi. dıştan bakınca sadece kül görürsünüz ama o külü azıcık deşecek olursanız, altındaki kor ateşi görürsünüz.
