Bir arkadaş şöyle bir mesaj atmış:
“isnetus, son zamanlarda başıma bir sürü angarya iş çıkardılar. neden böyle oldu diye düşünürken, sanırım sebebini anladım.
esasen tek sebebi benim işleri “dünya ve ahiret işleri” diye ikiye ayırmamdan kaynaklanıyor. birliği bütünlüğü bozunca başıma hep bu geliyor. yılda birkaç kez tekerrür ediyor.
hepsinde de en sonunda “dünya işlerini daha az önemseme” gibi bir çarpık algıya teslim olduğumu anlıyorum.
halbuki iş yazısının, marifete dair makaleleri okumaktan farkı olmamalı. ya da işteki basit bir fotokopi çekiminin mesnevi okumaktan farkı olduğu düşünülmemeli.
gerçekte hepsi marifete vesile. marifetullah hayattan kopuk bir şey değil. tam tersine hayatın içinde elde ediliyor. hatta marifet günlük basit işlerin içinde gizlenmiş durumda. okuduklarımı şuura yedirebilmem için o fotokopiyi, o iş yazısını dünya işi olarak görmekten çıkmam lazım”.
evet biz dini hayatın içinde, günlük basit basit işlerin içinde buluyoruz. dini camilerde, cumalarda, kandil gecelerinde arayanlardan değiliz.
dini hayattan ayırmak düşük bilinçlerin işidir. bunun sonucunda da hayattan kopmuş paralel bir yapı ortaya çıkmaktadır: din adamları sınıfı ve onların sayısız ritüelleri…
bu anlayışın hayatla ilgisi olmadığı için insanlar günlük işlerini kendi akışına göre yürütürler. arada sırada da ritüellere katılıp içlerini soğuturlar. ancak insanların önemli bir kısmı bu yapay ve zorlama durumu benimseyemez; hatta tepki ve önyargı geliştirir. böylece zaten ortada olmayan dinin hakikatinden iyice uzak düşmüş olurlar.
işin trajik tarafı da laikliğe en çok karşı çıkanların aslında laikliğin bizatihi sebebi olmalarıdır.
laikliğin özü ve türkçesi aslında şudur: senin dünya görüşün işe yaramıyor. biz pratikte işe yaradığı ispatlı olan “bilimsel pozitivist dünya görüşü” çerçevesinde toplumsal hayatı organize edeceğiz. normalde seni ortadan kaldırmamız gerekiyordu. ancak şartlar gereği bunu yapamıyoruz ve seni hayattan tahliye etmekle yetiniyoruz. haline şükret ve sana tahsis ettiğimiz o alandan dışarı çıkmaya kalkma.
