Bundan on-onbeş yıl önce idi sanırım. eminönü-kadıköy vapuruna binmiştim. geçtim içeri oturdum. kendi işimle meşgulüm. vapurun kalkmasına ise daha vakit var.
arkada vapurun dış kısmında, otuzlu yaşlarda üç arkadaş oturmuşlar şamata yapıyorlar. korkunç kahkahalar falan…
çok rahatsız oldum, içerisi inliyor çünkü; ama birazdan keserler diye sabrettim. ancak adamların oralı oldukları yoktu…şamataya fasılasız devam ediyorlardı…
en sonunda dayanamadım ve vapurun arka kısmına yürüdüm, dış kısma çıktım ve onlara:
“biraz sessiz olabilir misiniz?” dedim.
en solda oturan şahıs bana:
“yürü git işine” gibisinden bir şey söyledi el hareketi ile beraber…
iki seçeneğim vardı: ya eli yükseltecek veya kös kös gerisin geriye dönecektim. ben eli yükseltmeyi tercih ettim ve sağ elimi arka cebime attım(sanki arka cebimde tabanca varmışçasına) ve tehditkâr bir ifade ile:
“size sessiz olmanızı söylüyorum” dedim.
halbuki arka cebimde taraktan başka bir şey yoktu. ortalık bir anda buz kesti. bunlarda bet beniz attı. o anda hepsini oracıkta kurşuna dizeceğimi düşündüler herhalde.
en solda oturan şahıs, başını öne eğerek, “tamam birader ya” gibisinden bir şey dedi. ses tonundan sindiği ve beladan kendini kurtarmaya çalıştığı belli oluyordu. ben de daha fazla uzatmadım. zaten son kozlarımı oynamıştım. döndüm gittim yerime oturdum. o şahıslar da bir daha seslerini çıkarmadılar.
deli cesareti gelir bana arada…ama çok riskli ve tehlikeli işler bunlar. akıllı, ağırbaşlı ve sabırlı olmak her zaman delilikten üstündür. deli bir sıçrar, iki sıçrar…
