Dua bahsi gayet nazik bir mevzudur.
müslüman, devlet-i aliye’nin yani evrendeki ilahi düzenin kurallarına uymayı kabul etmiş, isyankârlıktan vazgeçmiş, yani teslim olmuş kişiye denir. temel kabulü gereği, o en başta ilahi düzene uymayı ve asla itiraz etmemeyi taahhüt etmiştir.
gerek kişisel hayatlarımızda gerekse evrendeki oluşlarda yanlış, eksik kusurlu hiçbir şey yoktur. tüm oluşlar allah’ın hakîm ismine bağlı olarak sonsuz bir hikmetle ortaya çıkmıştır.
allah var…
o’nun sonsuz merhameti, şefkati ve hikmeti var…
bizi bizden daha çok sever, düşünür; bize şefkat eder…
bize ona göre verir…
her şey yerli yerincedir; tam olması gerektiği gibidir. öyleyse benim bu düzene güya dua adı altında müdahale etmeye çalışmam, allah ile zıtlaşmak ve çekişmek değilse nedir?
güya dua ettiğimde, “ey allah’ım sen yanlış yapmışsın; bana az vermiş diğerine çok vermişsin; onu öyle yapmışsın ama aslında böyle yapman gerekirdi vs…” şeklinde(gizliden gizliye de olsa) allah’ı itham etmiş olmuyor muyum?
evet dostlar! çoğunlukla dua ederken düştüğümüz durum budur işte!
nefs-i emmare diri olduğu müddetçe; yani madde ve tabiat seviyesine, en düşük titreşim frekansına düşmüş benlik bilinci bizlerde aktif olduğu müddetçe, dualarımız çoğunlukla allah ile çekişmek ve kavga etmek kabilindendir.
o yüzden yolun başındakiler hiçbir şey istemeden allah’ı anmalıdır. “allah’ım bana şunu bunu ver” değil, sadece “allah”, demelidir. emmare bilincinden kurtulan, rıza makamına eren kişi ise zaten duanın sırrını çözmüş olacak ve hakiki manada dua etmeyi bilecektir.
ey emmare nefsim!
niye çingene gibi sürekli “allah’ım bana şunu bunu ver; şundan bundan beni koru” diyorsun? zaten her şey yerli yerinde ve tam olması gerektiği gibi değil mi? kör müsün?
allah seni bilmiyor mu? sana senden bile şefkatli değil mi? sana ne lazımsa onu takdir etmekten aciz mi?
o halde sadece “allah” de ve sus. hem dilin sussun hem de kalbin sussun…
not: “bu düzende eksiklik, kusur yoktur; her şey tam olması gerektiği gibidir” tespitine itirazlar gelecektir muhtemelen. kötülükler, şerler kusur değildir. bilakis onlar kemaldir ve sistemin motorudur; sistemin işlemesini sağlayan karşıt kutuplardır. en basitinden film ve dizilerdeki kötü adamları düşünün. onlar olmasaydı film de olmazdı değil mi? hatta bence bir film senaryosunda önce kötü adamları dizayn etmek gerekir. onlar ne kadar becerikli ve zeki olursa, film de o kadar heyecanlı olacaktır.
hâlâ tatmin olamadıysan, o zaman sana marx’ın şu sözünü hatırlatayım:
“tarihte her ne olmuşsa, öyle olması gerektiği için olmuştur; başka türlü olamayacağı için öyle olmuştur”.
Bu yazınızdan şunu çıkarabilir miyiz?
– x kişisiyle evlenmek için dua edip durmak yerine hayırlı bir eş nasip olması için dua etmek veya çok istediğimiz bir iş gerçekleşsin diye takılı kalıp dua etmek yerine hayırlı kapılar açılması için dua etmeliyiz.
bu şekilde dua allah ile zıtlaşmak ve çekişmek kapsamına girmez değil mi?
nefs-i emmare diri olduğu müddetçe istemek ve istememek birdir. kötülüğü emreden nefsin hayrı dilemesi dahi emmare hesabına olur.
”o yüzden yolun başındakiler hiçbir şey istemeden allah’ı anmalıdır. “allah’ım bana şunu bunu ver” değil, sadece “allah”, demelidir. emmare bilincinden kurtulan, rıza makamına eren kişi ise zaten duanın sırrını çözmüş olacak ve hakiki manada dua etmeyi bilecektir.”
allah allah.. Çok ilginç. dua da edemeyeceksem hatta hayri bile istemeyeceksem.. ne zamana kadar kim bilir.
Emmare den kurtulduğumu nasıl anlayacağım peki? Mevzu bu.
İmanın kalbe inmesiyle;
https://www.isnet.us/nefs-i-emmare-4.html
Not: Siteye yöneltilen sorulara ilişkin cevaplar bizzat İsnetus tarafından değil, site yönetimi tarafından yanıtlanmaktadır.