Güneş, hayatiyet enerjisinin kaynağıdır. enerji bedenimiz yani nefsimiz, hem doğrudan güneşten, hem de aldığımız gıdalardan hayatiyet enerjisini temin etmektedir. tükettiğimiz gıdalar dahi son tahlilde depolanmış güneş enerjisi içerirler.
şuurun düşük mertebelerinde enerji alımı arttıkça nefsin hareketliliği dolayısıyla azgınlığı da artar. bu yüzden yolun başında oruç türü uygulamalar öne çıkar ve çok üzerinde durulur. dikkat edilirse oruç, güneşin aktif olduğu zamanlarda gıda alımından kaçınmaktır. böylece nefs enerji kanallarından birini kaybetmiş olur ve zayıf düşer.
bir kısım tasavvuf ehlinin mağaralara kapanması ve güneş ışığından dahi kaçınması aynı sebebe istinat eder. mağaranın karanlık olması yanında çok büyük bir dağın içinde olması ayrıca önemlidir. çünkü güneşten yayılan partiküllerin bir kısmını engellemek kolay değildir. hatta nötrino gibi çok latif olanları engellemek hiç mümkün değildir. onlar maddeyi delip geçerler.
şuurun yüksek mertebelerinde ise, enerji alımı sorun teşkil etmez. orada “çok ye, çok çalış” prensibi geçerlidir. çünkü ıslah olmuş bir nefse ne kadar çok enerji verilirse, o kadar çok ilim, fikir, marifet ve olumlu fiiler ortaya koyacaktır. bu türden bir nefsin kuran’daki sembolik anlatımına örnek, salih a.s’nin devesidir. bu deve normal gıdasını almakta ama çok miktarda süt(ilim) vermektedir.
ancak nefs ıslah olmuş bile olsa yine de farz olan oruç geçerliliğini korur. çünkü tedbirli olunmazsa tekrar düşüş yaşanabilir. asgari hadden de olsa, mücadele ömür boyu devam ettirilir. peygamberlerin uygulaması bu yöndedir.
