Bu hissi uzun süreli olarak yaşamak mümkün. bizzat kendi tecrübelerimden bunu biliyorum.
geçmişte aşk ve cezbe hallerimin yoğun olduğu dönemde ben hep bu halde dolaşırdım. dertler sıkıntılar olmuyor muydu? elbette oluyordu ama onlar zahirde kalıyor ve kalbe sirayet edemiyorlardı.
hele bir de o cezbenin zirve noktası vardı ki, tarifinden kelam aciz kalır. bu “zirve hal” bende üç gün sürmüştü ve yataktan çıkmak istemiyordum “ben aradığımı buldum; artık bir şey yapmama gerek kalmadı” diyordum yatakta mutlu mutlu yatarken. kainatın bana seslenişini duyabiliyordum.
sonra bu zirve hâl geçti ve huzur hali normal dozaja düştü. o zaman anladım ki, hayatın sürmesi için biraz iç gerilim lazım. saf huzur ile insan hayatını sürdürümez; çünkü ortada motivasyon unsuru kalmaz.
yıllar sonra daha ileriki aşamada ise aşk, cezbe ve huzur benden tamamen alındı. kendimi cennetten kovulmuş gibi hissettim. ağır bir depresyona girdim. evet çok acıydı ama zorunluydu dünyaya tekrar indirilmem. daha önce aşk ile katettiğim yolu bu sefer ilimle aşmam gerekiyordu. aşkta yolu hızlıca aşıyordunuz ama sarhoşluk yüzünden kayıt düşmek mümkün olmuyordu. diğer insanlara faydalı olmak için seyrin ayrıntılı olarak kaydedilmesi gerekiyordu halbuki.
şimdi onu yapıyorum. tekrar mahbubuma ulaşmak için, deli aşık gibi değil ama prusyalı subay edasıyla hesap kitap içindeyim.
ben tatmadım ama mutlak ve daimi huzurun mümkün olduğunu söylüyor tasavvuf büyükleri.
perde perde veralar, ışık başka, nur başka;
bir anlık visal* başka, kesiksiz huzur başka.
(nfk)
